Św. Maria Elżbieta Hesselblad

Święta Maria Elżbieta Hesselblad była szwedzką zakonnicą, która w Rzymie odnowiła zakon św. Brygidy i poświęciła życie sprawie jedności chrześcijan. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 24 kwietnia, w dniu śmierci; w kalendarzach lokalnych jej wspomnienie obchodzi się 4 czerwca, w dniu urodzin.

Urodziła się 4 czerwca 1870 roku w wiosce Fåglavik w Szwecji jako piąte z trzynaściorga dzieci. Miesiąc później została ochrzczona w swojej parafii Hudene, w luterańskim Kościele Szwecji. Już w szkole, widząc, że koledzy należą do różnych Kościołów, Elżbieta zaczęła pytać, gdzie jest jedna owczarnia Chrystusa. W 1888 roku, mając osiemnaście lat, wyemigrowała do Ameryki, by wspierać bliskich.

W Nowym Jorku uczyła się w szkole pielęgniarskiej przy szpitalu Roosevelta i opiekowała się chorymi także w ich domach. Jej przewodnikiem został jezuita Johann Georg Hagen, który wprowadził ją w naukę Kościoła. 15 sierpnia 1902 roku, w uroczystość Wniebowzięcia, w klasztorze wizytek w Waszyngtonie przyjęła od niego chrzest warunkowy i stała się katoliczką.

Wkrótce potem przyjechała do Rzymu, gdzie przyjęła bierzmowanie i odwiedziła dom, w którym żyła i zmarła św. Brygida. Ciężko chora, pragnęła w nim umrzeć. 25 marca 1904 roku zamieszkała tam u karmelitanek, które wówczas go zajmowały. W 1906 roku, za specjalnym pozwoleniem papieża Piusa X, przywdziała habit brygidek i złożyła śluby zakonne. 9 września 1911 roku przyjęła trzy młode kandydatki z Anglii i dała początek nowej gałęzi zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy.

W 1923 roku Matka Elżbieta sprowadziła brygidki z powrotem do Szwecji, do Djursholm pod Sztokholmem, a w 1935 roku także do Vadsteny, miasta związanego ze św. Brygidą. W 1931 roku Stolica Apostolska oddała jej na stałe kościół i dom św. Brygidy w Rzymie, które stały się sercem zakonu. Domy powstały również w Szwajcarii, Anglii i Indiach. Siostry uczyła, że modlitwa o jedność chrześcijan jest pierwszym celem ich powołania. Sama gorliwie zabiegała o zbliżenie luteranów z Kościołem katolickim.

Podczas drugiej wojny światowej jej dom przy placu Farnese stał się miejscem, w którym siostry rozdawały potrzebującym żywność i odzież. Od grudnia 1943 roku do wyzwolenia Rzymu w czerwcu 1944 roku Matka Elżbieta ukrywała tam dwanaścioro członków żydowskich rodzin Piperno i Sed. Ocaleni wspominali, że szanowała ich wiarę i nie próbowała ich nawracać. W 2004 roku Yad Vashem uznał ją za Sprawiedliwą wśród Narodów Świata. Zmarła w domu św. Brygidy w Rzymie 24 kwietnia 1957 roku.

Jan Paweł II beatyfikował ją 9 kwietnia 2000 roku i nazwał pionierką ekumenizmu. Cudem uznanym do kanonizacji było uzdrowienie dwuletniego chłopca na Kubie. Papież Franciszek kanonizował ją 5 czerwca 2016 roku na placu Świętego Piotra, razem z polskim kapłanem Stanisławem Papczyńskim.