Św. Maria Dominika Mazzarello

Święta Maria Dominika Mazzarello była włoską zakonnicą, która razem ze świętym Janem Bosko założyła Instytut Córek Maryi Wspomożycielki, aby wychowywać ubogie dziewczęta. Urodziła się 9 maja 1837 roku w Mornese w Piemoncie, a zmarła 14 maja 1881 roku w Nizza Monferrato. Jej wspomnienie przypada 14 maja.

Pochodziła z pobożnej rodziny chłopskiej z diecezji Acqui. Jej rodzicami byli Giuseppe Mazzarello i Maria Maddalena Calcagno; była najstarsza z ich siedmiorga dzieci i została ochrzczona w dniu urodzenia. Pomagała matce w domu i ojcu w rodzinnych winnicach, a wykształcenia prawie nie zdobyła. Mając około siedemnastu lat, wstąpiła do pobożnego stowarzyszenia Córek Maryi Niepokalanej.

W 1860 roku Mornese nawiedziła epidemia tyfusu. Na prośbę proboszcza Maria Dominika pielęgnowała chorych krewnych i sama się zaraziła. Choroba tak ją osłabiła, że nie mogła już pracować w polu. Razem z przyjaciółką Petronillą otworzyła więc małą pracownię krawiecką dla dziewcząt z miasteczka i uczyła je nie tylko szycia, lecz także modlitwy i życia wiarą. Dekret o jej heroicznych cnotach wspomina, że pragnęła, by każdy ścieg igły był aktem miłości do Boga.

W październiku 1864 roku po raz pierwszy spotkała księdza Bosko i od razu wyczuła w nim świętego. Od 1865 roku mieszkała z kilkoma towarzyszkami w małym domu blisko kościoła parafialnego; ksiądz Domenico Pestarino urządził go dla nich. Ksiądz Bosko, zachęcony przez papieża Piusa IX, zamierzał założyć dla dziewcząt instytut podobny do salezjanów i właśnie tę wspólnotę wybrał na jego początek. Dnia 5 sierpnia 1872 roku w Mornese, w obecności biskupa Acqui, pierwsze siostry przyjęły habit, a Maria Dominika złożyła śluby zakonne. Nową rodzinę zakonną ksiądz Bosko nazwał Córkami Maryi Wspomożycielki.

Początkowo kierowała wspólnotą jako wikaria, a 15 czerwca 1874 roku siostry jednogłośnie wybrały ją na przełożoną generalną; urząd przyjęła tylko z posłuszeństwa. Choć była przełożoną i nieraz chorowała, nie zwalniała się ze wspólnych obowiązków. Troszczyła się o radość sióstr i często pytała każdą z nich: „Sei allegra?” („Czy jesteś radosna?”). Instytut szybko się rozrastał, a siostry wyjeżdżały na misje do Urugwaju, Argentyny i Patagonii. Dom macierzysty przeniesiono do Nizza Monferrato.

Tam Maria Dominika ciężko zachorowała. Wiadomość o bliskiej śmierci przyjęła z pogodą ducha i cierpliwie znosiła ból. Zmarła 14 maja 1881 roku w wieku 44 lat, wzywając imion Jezusa, Maryi i Józefa. Zostawiła około dwustu sióstr w mniej więcej dwudziestu sześciu domach.

Pius XI uznał heroiczność jej cnót w 1936 roku, a 20 listopada 1938 roku ogłosił ją błogosławioną. Pius XII kanonizował ją 24 czerwca 1951 roku w Bazylice Świętego Piotra, razem ze świętą Emilią de Vialar, i wyznaczył dzień jej wspomnienia na 14 maja, rocznicę śmierci.