Św. Maria Bertilla Boscardin

Święta Maria Bertilla Boscardin była włoską zakonnicą ze Zgromadzenia Sióstr Nauczycielek św. Doroty, Córek Najświętszych Serc, i pielęgniarką w szpitalu w Treviso. Jej życie upłynęło w ukryciu, na codziennej służbie chorym. Kościół wspomina ją 20 października, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 6 października 1888 roku w Brendoli koło Vicenzy, w ubogiej rodzinie chłopskiej. Na chrzcie otrzymała imiona Anna Franciszka. W domu nie brakowało trosk: matka, kobieta głębokiej wiary, wiele wycierpiała od męża, a św. Jan XXIII wspominał, że dzieciństwu przyszłej świętej często towarzyszyły łzy. Do szkoły chodziła tylko trzy lata, bo nauka szła jej z trudem, a w domu była bieda. Pracowała w polu i w domu, a już jako dziecko poszła na służbę do obcych.

Jej ulubioną książką był katechizm, podarowany przez proboszcza; czytała go wciąż na nowo i uczyła z niego rówieśnice. W 1905 roku, za jego radą, wstąpiła w Vicenzy do sióstr św. Doroty i przyjęła imiona Maria Bertilla. Uchodziła za mało zdolną, więc powierzano jej najprostsze i najcięższe prace. Swoją drogę do Boga nazywała „drogą wozów, najzwyklejszą”. Śluby zakonne złożyła 8 grudnia 1907 roku.

Jako nowicjuszka trafiła do szpitala w Treviso i wróciła tam po ślubach. Najpierw pracowała w kuchni, potem z konieczności skierowano ją do dzieci chorych na błonicę. Ku zaskoczeniu sióstr i lekarzy okazała się pielęgniarką zręczną, spokojną i niestrudzoną. Czuwała przy chorych dniem i nocą, a troszcząc się o ciało, pamiętała także o duszy. W wieku 22 lat sama przeszła operację guza i wróciła do pracy.

Podczas I wojny światowej do szpitala zwożono rannych żołnierzy, a Treviso bombardowano z powietrza. Siostra Bertilla nie opuszczała chorych i dodawała im otuchy. Gdy front się zbliżył, wyjechała z chorymi do Viggiù w Lombardii, gdzie pielęgnowała żołnierzy chorych na płuca. Tamtejsza przełożona oceniła ją niesprawiedliwie i posłała do prania żołnierskiej odzieży. Przyjęła to bez sprzeciwu. W 1919 roku odwołano ją do Vicenzy, a po pięciu miesiącach wróciła do Treviso, do chorych dzieci.

Choroba, którą długo ukrywała, powróciła. Lekarze rozpoznali złośliwy guz, lecz operacja nie przyniosła już poprawy. Siostra Bertilla zmarła w Treviso 20 października 1922 roku, w wieku 34 lat. Pius XII opowiadał, że w kieszeni jej znoszonego habitu znaleziono zniszczony katechizm, z którym nie rozstawała się do śmierci. Na jej grób w Treviso zaczęli licznie przychodzić wierni.

Papież Pius XII beatyfikował ją 8 czerwca 1952 roku, a św. Jan XXIII kanonizował 11 maja 1961 roku, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Mówił wtedy, że jej wielkość płynie z pokory, z ofiary ukrytej przed ludzkimi oczami i z prostoty, która rodzi się z ufnego zawierzenia Bogu. Relikwie świętej spoczywają w Vicenzy, w domu macierzystym jej zgromadzenia.