Św. Marcelin i Piotr

Święci Marcelin i Piotr byli męczennikami Kościoła rzymskiego. Marcelin był prezbiterem, a Piotr egzorcystą, czyli duchownym jednego z niższych stopni, jakie istniały w Kościele łacińskim. Zginęli podczas prześladowania za cesarza Dioklecjana. Ich imiona wymienia Kanon rzymski, czyli Pierwsza Modlitwa eucharystyczna. Kościół wspomina ich 2 czerwca.

O ich życiu przed męczeństwem nic pewnego nie wiadomo. Najstarszym świadectwem o ich śmierci jest wierszowany napis, który w IV wieku papież święty Damazy umieścił na ich grobie. Damazy pisze w nim, że w młodości usłyszał tę historię od samego kata. Napis zniszczyli później Goci, a papież Wigiliusz kazał go odnowić.

Według tego świadectwa kazano ściąć ich w gęstych zaroślach, aby nikt nie mógł poznać miejsca ich grobu. Przed śmiercią musieli własnymi rękami przygotować sobie grób. Tradycja podaje jako rok ich męczeństwa 304. Późniejsza opowieść o ich śmierci dodaje nawrócenia w więzieniu i cuda, lecz historycy nie uznają tych szczegółów za wiarygodne.

Później pobożna kobieta imieniem Lucylla odnalazła ich ciała i złożyła je na cmentarzu Ad duas lauros, czyli „Pod dwoma wawrzynami”, przy Via Labicana, dzisiejszej Via Casilina, pod Rzymem. Cesarz Konstantyn wzniósł tam bazylikę, której ruiny odsłonięto ponownie w naszych czasach. Cały cmentarz przyjął imię obu męczenników. Ich katakumby istnieją do dziś i są dostępne dla zwiedzających.

Ich wspomnienie 2 czerwca zapisuje już Martyrologium Hieronimiańskie z V i VI wieku. W IX wieku Einhard, biograf Karola Wielkiego, sprowadził ich relikwie do swojej posiadłości nad Menem, którą nazwał Seligenstadt, i założył tam opactwo benedyktyńskie. Marcelin i Piotr nie byli kanonizowani w formalnym procesie: jak inni męczennicy pierwszych wieków są czczeni od starożytności. W kalendarzu ogólnym Kościoła ich wspomnienie jest dowolne.