Św. Marcelin Champagnat

Święty Marcelin Champagnat był francuskim kapłanem z Towarzystwa Maryi i założycielem Instytutu Małych Braci Maryi, znanych dziś jako bracia maryści, którzy poświęcają się chrześcijańskiemu wychowaniu dzieci i młodzieży. Kościół wspomina go 6 czerwca, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 20 maja 1789 roku w przysiółku Le Rosey w gminie Marlhes jako dziewiąte dziecko Jean-Baptiste'a Champagnata i Marie Chirat. Wiary uczyły go matka i ciotka, zakonnica usunięta z klasztoru w czasie rewolucji. Wykształcenie miał skromne. Gdy miał czternaście lat, pewien kapłan pomógł mu odkryć, że Bóg powołuje go do kapłaństwa.

Mimo trudności w nauce wstąpił w 1805 roku do seminarium w Verrières, a w 1813 roku przeszedł do wyższego seminarium w Lyonie. Jego kolegami byli tam między innymi Jan Maria Vianney, późniejszy proboszcz z Ars, oraz Jean-Claude Colin, przyszły założyciel ojców marystów. Z grupą seminarzystów postanowił założyć Towarzystwo Maryi, które pod opieką Matki Bożej miało na nowo ewangelizować Francję. Marcelin chciał, by kapłanom towarzyszyli bracia zakonni, katecheci i nauczyciele. W lipcu 1816 roku przyjął święcenia kapłańskie, a nazajutrz wraz z towarzyszami oddał się Maryi w sanktuarium Fourvière.

Został wikariuszem w La Valla, rozległej górskiej parafii. Uczył dzieci katechizmu i odmawiał sobie wiele, by pomagać najuboższym. Pewnego dnia wezwano go do umierającego siedemnastolatka, który nie wiedział nawet, że Bóg istnieje. Champagnat przygotował go na śmierć, a poruszony myślą, ilu młodych ludzi żyje bez nauki i wiary, 2 stycznia 1817 roku zebrał do życia wspólnego dwóch pierwszych młodych mężczyzn. Tak powstał Instytut Małych Braci Maryi.

Wspólnota szybko rosła, więc wraz z braćmi zbudował koło Saint-Chamond duży dom poświęcony Maryi, nazwany Notre-Dame de l'Hermitage. W 1825 roku zwolniono go z obowiązków parafialnych, by mógł całkowicie poświęcić się braciom. Mimo krytyki i przeszkód pozostał wierny woli Bożej. Uczył braci żyć Chrystusem na wzór Maryi i pragnął, by tworzyli rodzinę połączoną miłością; w testamencie prosił, by mówiono o nich to, co o pierwszych chrześcijanach: „Patrzcie, jak oni się miłują”. Gdy w 1836 roku Stolica Apostolska zatwierdziła Towarzystwo Maryi i powierzyła mu misje w Oceanii, Champagnat złożył w nim śluby i wysłał z pierwszymi misjonarzami trzech braci.

Wyczerpany pracą i chorobą, zmarł w Saint-Chamond 6 czerwca 1840 roku, w wieku 51 lat. Zostawił ponad 280 braci, którzy uczyli dzieci w 48 szkołach. Papież Pius XII beatyfikował go 29 maja 1955 roku, a Jan Paweł II kanonizował 18 kwietnia 1999 roku na placu św. Piotra. W homilii papież mówił o nim jako o kapłanie urzeczonym miłością Jezusa i Maryi, wrażliwym na religijną niewiedzę i opuszczenie młodych, a nazajutrz nazwał go apostołem młodzieży.