Św. Małgorzata z Kortony

Święta Małgorzata z Kortony była pokutnicą i tercjarką franciszkańską z XIII wieku. Przez lata mieszkała z mężczyzną, który nie pojął jej za żonę; po jego śmierci nawróciła się, podjęła surową pokutę i oddała się posłudze chorym i ubogim w toskańskiej Kortonie. Kościół wspomina ją 22 lutego.

Urodziła się w 1247 roku w Laviano, wsi niedaleko Jeziora Trazymeńskiego, na pograniczu Umbrii i Toskanii, w ubogiej rodzinie chłopskiej. Jako dziecko straciła matkę, a u macochy nie znalazła serdeczności. Mając kilkanaście lat, odeszła z domu do młodego szlachcica z Montepulciano, którego tradycja nazywa Arseniuszem. Mieszkała w jego zamku około dziewięciu lat i urodziła mu syna, lecz do ślubu nie doszło: ona była chłopką, on szlachcicem.

Przełomem była gwałtowna śmierć tego mężczyzny; większość przekazów mówi o zabójstwie. Tradycja opowiada, że do ciała zabitego zaprowadził Małgorzatę jego pies, i dlatego maluje się ją z psem u boku. Krewni zmarłego usunęli ją z zamku, a dom ojca pozostał przed nią zamknięty. Z synem przyszła więc do Kortony. Dwie tamtejsze szlachcianki przyjęły ją pod swój dach, a na utrzymanie zarabiała, pomagając kobietom przy porodach. Kierownictwa duchowego szukała u braci mniejszych.

Po kilku latach próby została przyjęta do Trzeciego Zakonu św. Franciszka. Żyła odtąd w ścisłym ubóstwie, pościła, prosiła o jałmużnę i długie godziny spędzała na modlitwie przed krzyżem. Jej syn wstąpił później do braci mniejszych. Martyrologium Rzymskie mówi, że Małgorzata oddała się kontemplacji rzeczy niebieskich, a Bóg obdarzył ją wzniosłymi charyzmatami.

Pielęgnowała ubogich chorych, zwłaszcza kobiety oczekujące dziecka, którym nikt nie pomagał. Z pomocą możnych rodzin założyła pierwszy w Kortonie szpital dla ubogich, Dom Matki Bożej Miłosierdzia. Zgromadziła przy nim kobiety nazywane „Poverelle”, czyli ubożuchnymi, i bractwo, które wspierało szpital i potrzebujących. Godziła także zwaśnione stronnictwa w mieście.

Około 1288 roku przeniosła się do celi przy zrujnowanym kościele św. Bazylego, pod twierdzą górującą nad miastem; na jej prośbę kościół odbudowano. Tam zmarła 22 lutego 1297 roku i tam ją pochowano. Jej ciało do dziś spoczywa w kortońskim sanktuarium, które nosi jej imię. Głównym źródłem wiedzy o niej jest „Legenda”, którą spisał jej spowiednik, franciszkanin Giunta Bevegnati.

Czczono ją od chwili śmierci, a Kortona ma w niej swoją patronkę. Dykasteria Spraw Kanonizacyjnych podaje jako datę jej beatyfikacji 17 marca 1653 roku, za pontyfikatu Innocentego X. Do grona świętych zaliczył ją Benedykt XIII 16 maja 1728 roku w Bazylice Watykańskiej. W 1993 roku przy jej grobie modlił się Jan Paweł II. Nazwał ją wzorem nawrócenia i przypomniał, że ta kobieta z ludu była w swoim mieście posłanką pokoju i czynnym świadkiem miłości bliźniego.