Św. Małgorzata z Città di Castello

Święta Małgorzata z Città di Castello była niewidomą od urodzenia tercjarką dominikańską. Odrzucona przez rodziców, przeżyła krótkie życie w umbryjskim mieście Città di Castello na modlitwie i w cichej służbie ubogim i cierpiącym. Kościół wspomina ją 13 kwietnia.

Urodziła się około 1287 roku w zamku Metola koło Mercatello sul Metauro. Jej ojciec Parisio był panem zamku, matka miała na imię Emilia. Dziewczynka przyszła na świat niewidoma, ze zniekształconym ciałem, co rodzice uznali za ujmę dla rodu. Ojciec zamknął córkę w celi przy zamkowym kościele, aby ukryć ją przed ludźmi. Tam, w samotności i na modlitwie, spędziła wczesne dzieciństwo.

Po pewnym czasie rodzice zawieźli ją do Città di Castello, do grobu brata Jakuba, franciszkanina zmarłego w 1292 roku w opinii świętości. Liczyli na cud uzdrowienia, a gdy nie nastąpił, zostawili córkę w obcym mieście, jak pisze jej czternastowieczny biograf, „bez litości, samą, bez środków do życia, pozbawioną wszelkiej ludzkiej pomocy”. Przez pewien czas żebrała o chleb na ulicach. Potem przyjęły ją mniszki z małego klasztoru św. Małgorzaty, lecz wkrótce ją odprawiły: jej surowy tryb życia i napomnienia budziły ich niechęć.

Dom znalazła u pobożnych małżonków Venturina i Grigii, którzy oddali jej izdebkę na piętrze. Małgorzata odwdzięczała się, ucząc ich dzieci prawd wiary. Mimo ślepoty odwiedzała więźniów i chorych oraz troszczyła się o ubogich. Przyjęła habit pokutny Braci Kaznodziejów i należała do mantelatek, czyli świeckich kobiet związanych z dominikanami, nazwanych później tercjarkami. Mniszką nie była: do końca życia mieszkała w domu swoich opiekunów.

Codziennie chodziła do kościoła dominikanów, spowiadała się i uczestniczyła we Mszy świętej. Odmawiała oficjum o Najświętszej Maryi Pannie i psalmy, których uczyła także inne kobiety, i rozważała tajemnicę Wcielenia. Z modlitwą łączyła surową pokutę: posty, czuwania i włosiennicę. Przypisywano jej uzdrowienia i przeżycia mistyczne.

Zmarła 13 kwietnia 1320 roku, mając, jak się podaje, trzydzieści trzy lata. Mieszkańcy miasta zażądali, aby pochowano ją w kościele Braci Kaznodziejów. Jej żywot opowiada, że podczas balsamowania ciała znaleziono w jej sercu trzy kamyki z wizerunkami Dzieciątka Jezus, Maryi i Józefa. Jej ciało spoczywa dziś w kościele św. Dominika w Città di Castello.

W 1609 roku papież Paweł V zezwolił na jej kult liturgiczny w Città di Castello, co uznaje się za jej beatyfikację, a w 1675 roku Klemens X rozszerzył go na cały zakon dominikański. 24 kwietnia 2021 roku papież Franciszek wpisał ją do katalogu świętych w drodze kanonizacji równoważnej i rozciągnął jej kult na cały Kościół. W liście dekretalnym napisał, że jej historia przestrzega przed „kulturą odrzucenia”. Wierni wzywają jej jako patronki niewidomych i odrzuconych.