Św. Małgorzata Maria Alacoque

Święta Małgorzata Maria Alacoque była francuską zakonnicą z klasztoru wizytek w Paray-le-Monial i mistyczką. Kościół w dużej mierze jej zawdzięcza rozpowszechnienie kultu Najświętszego Serca Jezusa. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 16 października.

Przyszła na świat 22 lipca 1647 roku w Lhautecour koło Verosvres w Burgundii, w rodzinie notariusza Claude'a Alacoque. Ojciec zmarł, gdy miała około ośmiu lat. Oddano ją wtedy na naukę do klarysek w Charolles, lecz wkrótce ciężko zachorowała i przez cztery lata nie wstawała z łóżka. Jak podają jej życiorysy, wyzdrowiała, gdy przyrzekła Matce Bożej, że poświęci się życiu zakonnemu. Po śmierci ojca domem zarządzali krewni, od których Małgorzata i jej matka doznały wielu upokorzeń.

Bliscy chcieli wydać ją za mąż i ona sama przez pewien czas się wahała. Ostatecznie w 1671 roku wstąpiła do klasztoru Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Paray-le-Monial, należącego do zakonu założonego przez św. Franciszka Salezego. Śluby zakonne złożyła 6 listopada 1672 roku, po czym pomagała w klasztornej infirmerii.

Między końcem grudnia 1673 a czerwcem 1675 roku, jak zaświadczyła, kilkakrotnie ukazał się jej Chrystus. Pierwsze z tych objawień nastąpiło 27 grudnia 1673 roku, gdy modliła się przed Najświętszym Sakramentem. Jezus mówił jej o miłości swojego Serca do ludzi i o tym, jak rzadko spotyka się ona z wdzięcznością. W oktawie Bożego Ciała 1675 roku usłyszała słowa: „Oto Serce, które tak bardzo ukochało ludzi”, a także prośbę o ustanowienie święta ku czci Jego Serca. Z jej przekazu wywodzą się również Komunia Święta w pierwsze piątki miesiąca i czwartkowa godzina święta.

W klasztorze przyjęto te wyznania nieufnie, a pierwsi duchowni, których poproszono o opinię, uznali je za złudzenie. W 1675 roku do Paray-le-Monial przybył jezuita św. Klaudiusz de La Colombière. Uznał jej doświadczenia za autentyczne, stanął w jej obronie i sam zaczął szerzyć nabożeństwo do Serca Jezusa. Z czasem zmieniło się też nastawienie wspólnoty. Małgorzata Maria została asystentką przełożonej i mistrzynią nowicjatu, a w 1686 roku święto Serca Jezusa obchodził już cały klasztor. Na polecenie kierownika duchowego spisała swoją autobiografię.

Zmarła w Paray-le-Monial 17 października 1690 roku w wieku 43 lat. Jej grób znajduje się tam w kaplicy klasztoru wizytek, zwanej kaplicą Objawień. W 1765 roku papież Klemens XIII zezwolił biskupom polskim i rzymskiemu arcybractwu Serca Jezusa na obchodzenie święta Najświętszego Serca Jezusa, a w 1856 roku Pius IX rozszerzył je na cały Kościół.

Papież Pius IX beatyfikował ją 18 września 1864 roku, a Benedykt XV kanonizował 13 maja 1920 roku. W 1986 roku przy jej grobie modlił się Jan Paweł II. Papież Franciszek przypomniał jej świadectwo w encyklice „Dilexit nos” z 2024 roku.