Św. Małgorzata Bays

Święta Małgorzata Bays była szwajcarską świecką, szwaczką i tercjarką franciszkańską. Niemal całe życie spędziła w rodzinnym domu na wsi, w parafii Siviriez w kantonie Fryburg. Świętości szukała w codziennej pracy, w modlitwie i w służbie bliźnim. Kościół wspomina ją 27 czerwca.

Urodziła się 8 września 1815 roku w La Pierraz jako drugie z siedmiorga dzieci skromnych rolników i następnego dnia została ochrzczona. Przez kilka lat chodziła do szkoły, a już jako dziecko zostawiała zabawę z rówieśnikami, by się modlić. Mając około piętnastu lat, zaczęła uczyć się krawiectwa i do końca życia pracowała jako szwaczka, w domu i u sąsiednich rodzin.

Wielu zachęcało ją do życia zakonnego, ona jednak wolała pozostać niezamężna w rodzinie i w parafii. Prowadziła dom, zajmowała się dziećmi i łagodziła spory między rodzeństwem. W 1860 roku jej brat, który gospodarował na rodzinnej farmie, ożenił się z jedną ze służących. Przez piętnaście lat bratowa okazywała Małgorzacie niechęć i wyrzucała jej czas poświęcany modlitwie. Małgorzata odpowiadała milczeniem i cierpliwością, aż bratowa uznała swoje winy, a przed jej śmiercią Małgorzata ją pielęgnowała.

Codziennie, także w złą pogodę, chodziła pieszo na Mszę świętą, która według Jana Pawła II była szczytem jej dnia. W niedziele długo modliła się przed Najświętszym Sakramentem, odprawiała Drogę Krzyżową i odmawiała różaniec, pielgrzymowała też do sanktuariów maryjnych. Uczyła dzieci katechizmu, odwiedzała chorych i umierających, a ubogich nazywała ulubionymi przyjaciółmi Boga. Wprowadziła w parafii Dzieło Rozkrzewiania Wiary i szerzyła prasę katolicką. W 1860 roku wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka.

W 1853 roku przeszła operację z powodu raka jelita. Prosiła Matkę Bożą o uzdrowienie, a zarazem o to, by mogła cierpieć inaczej, w bliższym zjednoczeniu z męką Jezusa. Obie prośby zostały wysłuchane 8 grudnia 1854 roku, w dniu, w którym Pius IX ogłosił w Rzymie dogmat o Niepokalanym Poczęciu. Odtąd w każdy piątek i w Wielkim Tygodniu przeżywała w ekstazie mękę Chrystusa, a na jej ciele pojawiły się stygmaty, które starannie ukrywała. Biskup Étienne Marilley polecił zbadać te zjawiska lekarzom i uznał ich mistyczne pochodzenie.

Ostatnie lata przyniosły narastające cierpienie, które znosiła bez skargi. Zmarła 27 czerwca 1879 roku, a parafianie mówili, że odeszła ich święta. Pochowano ją na cmentarzu w Siviriez, później jej szczątki przeniesiono do kościoła parafialnego.

Proces beatyfikacyjny otwarto w 1927 roku. Jan Paweł II beatyfikował ją 29 października 1995 roku, a papież Franciszek kanonizował 13 października 2019 roku, razem z Johnem Henrym Newmanem. W homilii przypomniał, że była szwaczką, a jej życie pokazuje moc prostej modlitwy, cierpliwego znoszenia trudów i cichego daru z siebie.