Św. Magdalena z Canossy

Święta Magdalena z Canossy była markizą z Werony, która opuściła rodzinny pałac, by służyć ubogim, i założyła dwa zgromadzenia: Córki Miłości i Synów Miłości, nazywane kanosjankami i kanosjanami. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 10 kwietnia, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 1 marca 1774 roku w Weronie jako Maddalena Gabriella, w starym i zamożnym rodzie markizów di Canossa. Dzieciństwo miała trudne. Gdy miała pięć lat, zmarł jej ojciec, a dwa lata później matka wyszła powtórnie za mąż i zostawiła dzieci pod opieką guwernantki. Magdalena często chorowała.

W wieku siedemnastu lat zapragnęła oddać życie Bogu i dwukrotnie próbowała życia w Karmelu, lecz przekonała się, że nie jest to jej droga. Wróciła do domu i przejęła zarząd rozległym majątkiem rodziny. Były to lata, gdy po rewolucji francuskiej przez północne Włochy przetaczały się wojny. Na przedmieściach Werony Magdalena zobaczyła ludzi, którym brakowało chleba, nauki i słowa Bożego. Pielęgnowała chorych w domach i w szpitalu, troszczyła się o opuszczone dzieci i młodych więźniów, wspierała rodziny w potrzebie.

Zrozumiała, że nie wystarczy dzielić się majątkiem, jeśli nie daje się siebie. W 1808 roku, mimo oporu rodziny, na zawsze opuściła pałac Canossów i zamieszkała z pierwszymi towarzyszkami w najuboższej dzielnicy Werony. Dzień 8 maja 1808 roku uznaje się za początek jej dzieła. Tym, którzy się dziwili, odpowiadała: „Czy dlatego, że urodziłam się markizą, nie mogę mieć zaszczytu służenia Jezusowi Chrystusowi w Jego ubogich?”.

Córki Miłości prowadziły szkoły dla ubogich dziewcząt, uczyły katechizmu, odwiedzały chore w szpitalach, kształciły wiejskie nauczycielki i organizowały rekolekcje. Za życia założycielki domy powstały także w Wenecji, Mediolanie, Bergamo i Trydencie. Regułę instytutu zatwierdził papież Leon XII 23 grudnia 1828 roku. Sercem duchowości kanosjańskiej stała się cześć Chrystusa ukrzyżowanego i Matki Bożej Bolesnej, stojącej pod krzyżem.

Pod koniec życia, po kilku nieudanych próbach, doprowadziła do powstania gałęzi męskiej. 23 maja 1831 roku otwarto w Wenecji pierwsze oratorium Synów Miłości, służące chrześcijańskiemu wychowaniu chłopców i mężczyzn. Magdalena zmarła w Weronie 10 kwietnia 1835 roku, w piątek przed Niedzielą Palmową, w otoczeniu swoich sióstr. Miała 61 lat.

Papież Pius XII beatyfikował ją 7 grudnia 1941 roku, a Jan Paweł II kanonizował 2 października 1988 roku na placu Świętego Piotra. W 1860 roku kanosjanki wyruszyły na Daleki Wschód. Do ich zgromadzenia należała św. Józefina Bakhita. Rodzina kanosjańska obchodzi święto założycielki 8 maja, w rocznicę początku dzieła.