Św. Ludwika de Marillac

Święta Ludwika de Marillac była żoną, matką i wdową, która razem ze św. Wincentym a Paulo założyła Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia, nazywanych w Polsce szarytkami. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 15 marca.

Urodziła się 12 sierpnia 1591 roku. Jej ojcem był Ludwik de Marillac, pan na Ferrières; matki nie znała. We wczesnym dzieciństwie oddano ją na wychowanie do królewskiego klasztoru dominikanek w Poissy, a później na pensję w Paryżu. W 1604 roku straciła ojca. Pragnęła wstąpić do kapucynek, lecz ze względu na słabe zdrowie odradzono jej to.

W 1613 roku, posłuszna woli rodziny, wyszła za mąż za Antoniego Le Gras, sekretarza królowej Marii Medycejskiej. Urodził się im syn Michał. Kiedy mąż ciężko zachorował, Ludwika przeżywała niepokój i zwątpienie. W uroczystość Zesłania Ducha Świętego 1623 roku otrzymała na modlitwie wewnętrzne światło: zrozumiała, że ma pozostać przy mężu i że przyjdzie czas, gdy będzie mogła złożyć śluby i żyć we wspólnocie służącej bliźnim. Pielęgnowała męża do jego śmierci 21 grudnia 1625 roku.

W tym czasie jej kierownikiem duchowym został ksiądz Wincenty a Paulo. Zakładał on w parafiach Bractwa Miłosierdzia, w których panie opiekowały się ubogimi chorymi. Na jego prośbę Ludwika zaczęła odwiedzać te bractwa: dodawała paniom odwagi, sama pielęgnowała chorych, uczyła katechizmu i zakładała szkoły. Do posługi przy chorych zaczęły się zgłaszać wiejskie dziewczęta, a Wincenty powierzył ich przygotowanie Ludwice.

29 listopada 1633 roku Ludwika przyjęła kilka z nich do swojego domu w Paryżu. Ten dzień uważa się za początek zgromadzenia. Było ono czymś nowym: siostry nie żyły za klauzurą, lecz szły do ubogich. Święty Wincenty mówił, że mają „za klasztor domy chorych, za celę wynajętą izbę, za kaplicę kościół parafialny, za krużganek ulice miasta”. 25 marca 1634 roku Ludwika ślubowała poświęcić temu dziełu całe życie, a później wraz z pierwszymi siostrami złożyła śluby, które siostry miłosierdzia do dziś odnawiają co roku w uroczystość Zwiastowania Pańskiego.

Siostry pielęgnowały chorych w domach i szpitalach, przygarniały porzucone dzieci, opiekowały się starcami, więźniami, galernikami i rannymi żołnierzami. Ludwika uczyła je widzieć w ubogich samego Chrystusa. Jeszcze za jej życia, w 1652 roku, pierwsze siostry przybyły do Polski na zaproszenie królowej Ludwiki Marii Gonzagi. Ludwika zmarła w Paryżu 15 marca 1660 roku, kilka miesięcy przed św. Wincentym. Jej relikwie spoczywają w kaplicy domu macierzystego sióstr w Paryżu.

Beatyfikował ją papież Benedykt XV 9 maja 1920, a kanonizował Pius XI 11 marca 1934 roku. W 1960 roku Jan XXIII ogłosił ją patronką wszystkich, którzy poświęcają się chrześcijańskim dziełom społecznym. Zgromadzenie Misji i siostry miłosierdzia obchodzą jej uroczystość 9 maja, w rocznicę beatyfikacji.