Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort

Święty Ludwik Maria Grignion de Montfort był francuskim kapłanem i misjonarzem ludowym. Napisał Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny i założył Towarzystwo Maryi oraz zgromadzenie Córek Mądrości. Jego wspomnienie przypada 28 kwietnia.

Urodził się 31 stycznia 1673 roku w Montfort w Bretanii jako syn adwokata. Imię Maria dodał sobie później z miłości do Matki Bożej. Uczył się w kolegium jezuitów w Rennes, a w 1693 roku wyruszył pieszo na studia teologiczne do Paryża; według bulli kanonizacyjnej po drodze zamienił się ubraniem z żebrakiem. Do kapłaństwa przygotowywał się w seminarium Saint-Sulpice, a święcenia przyjął 5 czerwca 1700 roku.

Jako kapelan szpitala w Poitiers służył ubogim i chorym i tam położył podwaliny pod zgromadzenie Córek Mądrości: w 1703 roku przyjął do niego Marię Ludwikę Trichet, późniejszą błogosławioną, która stanęła na jego czele. Wobec niechęci części otoczenia musiał opuścić szpital, a w końcu biskup zabronił mu posługi w diecezji Poitiers. W 1706 roku udał się pieszo do Rzymu. Pragnął głosić Ewangelię wśród pogan, lecz papież Klemens XI polecił mu pracować we Francji i nadał mu tytuł misjonarza apostolskiego.

Przez następne dziesięć lat, aż do śmierci, prowadził misje parafialne w Bretanii, Wandei i innych regionach zachodniej Francji; bulla kanonizacyjna mówi o ponad dwustu misjach. Głosił miłość do samego Boga, tajemnicę Mądrości Przedwiecznej i Chrystusa Ukrzyżowanego, oddanie się Jezusowi przez Maryję i różaniec, a wiernych zachęcał do odnawiania przyrzeczeń chrzcielnych. Stawiał krzyże i kalwarie. Kalwarii, którą wzniósł z pomocą wiernych w Pontchâteau, biskup Nantes nie pozwolił poświęcić, a z rozkazu króla Ludwika XIV została rozebrana. Aby owoce misji przetrwały, skupił kapłanów misjonarzy w Towarzystwie Maryi, dla którego w 1713 roku napisał regułę.

Jego najbardziej znanym dziełem jest Traktat o prawdziwym nabożeństwie. Rękopis przez ponad sto lat pozostawał nieznany; odnaleziono go w 1842 roku i wydano rok później. Karol Wojtyła czytał tę książkę w młodości, a jako papież napisał, że jego zawołanie Totus tuus jest inspirowane nauczaniem świętego.

Wiosną 1716 roku, choć jego zdrowie już słabło, prowadził misję w Saint-Laurent-sur-Sèvre i po kazaniu wygłoszonym w obecności biskupa ciężko zachorował. Zmarł tam siódmego dnia choroby, 28 kwietnia 1716 roku, w wieku 43 lat. Według bulli kanonizacyjnej przed śmiercią śpiewał jeszcze pieśń misyjną, a ludzie tłumnie przychodzący do jego ciała powtarzali, że umarł święty.

Papież Leon XIII beatyfikował go 22 stycznia 1888 roku, a Pius XII kanonizował 20 lipca 1947 roku. W 1996 roku Jan Paweł II wpisał jego wspomnienie do ogólnego kalendarza rzymskiego, a we wrześniu tego roku modlił się przy jego grobie.