Św. Ludwik IX

Święty Ludwik IX był królem Francji, mężem i ojcem jedenaściorga dzieci. Martyrologium Rzymskie podkreśla jego czynną wiarę, sprawiedliwe rządy, miłość do ubogich i wytrwałość w przeciwnościach. Kościół wspomina go 25 sierpnia, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 25 kwietnia 1214 roku w Poissy jako syn króla Ludwika VIII i Blanki Kastylijskiej. Miał dwanaście lat, gdy w 1226 roku zmarł jego ojciec. W imieniu małoletniego króla rządziła matka, która starannie wychowała go w wierze. W 1234 roku Ludwik poślubił Małgorzatę Prowansalską. Biografowie opisują jego codzienną modlitwę, udział w liturgii i posty.

Chciał rządzić sprawiedliwie. Pamięć ludowa przedstawia go, jak rozsądza spory poddanych pod dębem w Vincennes. Zakazał pojedynków sądowych, zawarł pokój z królem Anglii Henrykiem III, a inni władcy Europy prosili go o radę. Ubogich sadzał przy swoim stole, usługiwał im i mył im nogi. Bulla kanonizacyjna opisuje, jak w opactwie Royaumont sam karmił trędowatego mnicha. Jego rządy miały też ciemną stronę: po dyspucie z 1240 roku kazał w 1242 roku spalić w Paryżu księgi Talmudu, a w 1269 roku nakazał Żydom noszenie wyróżniającego znaku na ubraniu.

Od łacińskiego cesarza Konstantynopola nabył koronę cierniową Chrystusa i dla niej wzniósł w Paryżu Sainte-Chapelle, kaplicę pełną światła witraży. Fundował szpitale i klasztory. Gościł przy stole świętego Bonawenturę i świętego Tomasza z Akwinu, a przy jego wsparciu kapelan Robert de Sorbon założył w 1257 roku kolegium, od którego wzięła nazwę Sorbona.

W 1244 roku, podczas ciężkiej choroby, złożył ślub krucjaty. W 1248 roku wyruszył z żoną do Egiptu. Po zdobyciu Damietty wojsko zdziesiątkowały choroby, a król razem z większością armii dostał się do niewoli. Według bulli kanonizacyjnej odrzucił możliwość ucieczki statkiem, bo nie chciał zostawić swoich żołnierzy, i nie zgodził się na przysięgę, w której miałby zaprzeć się Chrystusa. Po zapłaceniu okupu pozostał kilka lat w Ziemi Świętej, wykupywał jeńców i umacniał mury miast. Do Francji wrócił w 1254 roku, po wiadomości o śmierci matki.

W 1270 roku wyruszył na drugą krucjatę i wylądował pod Tunisem. W obozie wybuchła zaraza, na którą król zmarł 25 sierpnia 1270 roku. Synowi i następcy, Filipowi, zostawił spisane pouczenia o życiu chrześcijańskim i obowiązkach władcy. Jego ciało sprowadzono do Francji i pochowano w opactwie Saint-Denis.

Papież Bonifacy VIII ogłosił go świętym 11 sierpnia 1297 roku w Orvieto i w bulli kanonizacyjnej wyznaczył jego święto na dzień po wspomnieniu świętego Bartłomieja, w rocznicę śmierci. Ludwik był jednym z pierwszych świeckich, których Kościół kanonizował po przeprowadzeniu procesu. Franciszkanie świeccy czczą go jako swojego patrona.