Św. Leopold III

Święty Leopold III, margrabia Austrii z rodu Babenbergów, był mężem i ojcem licznej rodziny, fundatorem klasztorów i władcą, który przez czterdzieści lat rządził swoim krajem w pokoju. Już za życia nazywano go Pobożnym. Jest patronem Austrii, a Kościół wspomina go 15 listopada.

Urodził się około 1075 roku. Dokładna data nie jest znana, a jako miejsce urodzenia wymienia się Melk. Był synem margrabiego Leopolda II i po jego śmierci w 1095 roku objął rządy w marchii. O jego młodości i pierwszych latach panowania prawie nic nie wiadomo.

W 1105 roku, gdy cesarz Henryk IV walczył z własnym synem, Leopold stanął po stronie przyszłego cesarza Henryka V, a w 1106 roku poślubił jego siostrę Agnieszkę, wdowę po księciu Szwabii. Agnieszka urodziła mu kilkanaścioro dzieci. Byli wśród nich jego następcy Leopold IV i Henryk II, biskup i kronikarz Otton z Fryzyngi oraz Agnieszka, żona polskiego księcia Władysława II Wygnańca. Po śmierci Henryka V w 1125 roku Leopold znalazł się wśród kandydatów do korony niemieckiej, lecz oświadczył, że jej nie przyjmie.

Gdy Rzeszą wstrząsały wojny, Leopold trzymał się z dala od sporów i, jak podkreśla bulla kanonizacyjna, zachował powierzony sobie kraj w długim pokoju. Swoją siedzibę przeniósł do Klosterneuburga pod Wiedniem. Wraz z żoną ufundował tam 12 czerwca 1114 roku kolegiatę, którą w 1133 roku przekazał kanonikom regularnym św. Augustyna; żyją oni tam do dziś. Według legendy miejsce fundacji wskazał welon Agnieszki, porwany przez wiatr w dniu ślubu i odnaleziony przez margrabiego podczas polowania. W 1133 roku, za radą syna Ottona, Leopold ufundował też opactwo cystersów w Heiligenkreuz.

Bulla kanonizacyjna mówi o nim, że wśród trosk o dom, małżeństwo, dzieci i księstwo zachował dystans wobec świata i tak zarządzał sprawami doczesnymi, by nie stracić z oczu wiecznych. Wspierał słabych i ubogich, otaczał czcią duchowieństwo, a papież Innocenty II nazwał go szczególnym synem św. Piotra. Martyrologium Rzymskie wspomina go jako krzewiciela pokoju oraz przyjaciela ubogich i duchowieństwa.

Zmarł 15 listopada 1136 roku, prawdopodobnie wskutek wypadku na polowaniu, niespełna dwa miesiące po konsekracji kościoła w Klosterneuburgu. Tam został pochowany, a jego grób stał się celem pielgrzymek.

O kanonizację zabiegał już w XIV wieku książę Rudolf IV u papieża Innocentego VI, lecz sprawa utknęła na ponad sto lat. Podjęto ją na nowo na prośbę cesarza Fryderyka III za pontyfikatów Pawła II i Sykstusa IV. Do grona świętych zaliczył Leopolda papież Innocenty VIII 6 stycznia 1485 roku i wyznaczył jego święto na 15 listopada. W 1663 roku cesarz Leopold I ogłosił go patronem Austrii. W Dolnej Austrii 15 listopada jest do dziś świętem kraju związkowego.