Św. Leander z Sewilli

Święty Leander był mnichem i biskupem Sewilli, starszym bratem świętych Izydora, Fulgencjusza i Florentyny. Swoim nauczaniem i wytrwałą pracą doprowadził do tego, że Wizygoci, panujący wówczas w Hiszpanii, porzucili arianizm i przyjęli wiarę katolicką. Martyrologium Rzymskie wspomina go 13 marca.

Urodził się w Kartagenie na południowym wschodzie Hiszpanii, w starej rodzinie rzymskiej; jego ojciec miał na imię Sewerian. Roku urodzenia nie znamy, podaje się lata od 534 do 545. Około połowy VI wieku rodzina przeniosła się do Sewilli. Leander był najstarszy z rodzeństwa i po śmierci ojca czuwał nad wychowaniem młodszego brata Izydora. Benedykt XVI przypomniał, że Izydor wiele mu zawdzięczał: Leander był człowiekiem wymagającym, oddanym nauce i surowym.

Leander został mnichem, a około 578 roku biskupem Sewilli. Królestwem rządził wtedy Leowigild, który jak większość Wizygotów wyznawał arianizm, naukę odrzucającą równość Syna Bożego z Ojcem. Pod wpływem pouczeń Leandra wiarę katolicką przyjął królewski syn Hermenegild. Jego bunt przeciw ojcu zakończył się klęską, a on sam został stracony w 585 roku; Kościół czci go jako męczennika.

W tych niespokojnych latach Leander przebywał w Konstantynopolu. Poznał tam przyszłego papieża Grzegorza Wielkiego, wówczas wysłannika Stolicy Apostolskiej na dworze cesarskim, i związał się z nim trwałą przyjaźnią. Grzegorz wspominał później, że Leandra sprowadziło do stolicy cesarstwa poselstwo w sprawie wiary Wizygotów; inne przekazy mówią o wygnaniu, a daty pobytu nie są pewne. Także za namową Leandra Grzegorz podjął wykład Księgi Hioba, znany jako Moralia, i jemu to dzieło zadedykował.

Po śmierci Leowigilda w 586 roku tron objął jego młodszy syn Rekkared, który sam przyjął wiarę katolicką. W 589 roku III Synod w Toledo przypieczętował przejście królestwa Wizygotów od arianizmu do wiary katolickiej. Leander należał do głównych twórców tego wydarzenia i wygłosił na zakończenie obrad homilię o radości Kościoła z nawrócenia Gotów. Synod polecił też, aby w kościołach Hiszpanii lud, na wzór Kościołów Wschodu, śpiewał podczas Mszy wyznanie wiary.

Leander troszczył się o kształcenie duchowieństwa i o liturgię. Dla siostry Florentyny, która wybrała życie mniszki, napisał zachowane do dziś pouczenie o życiu dziewic poświęconych Bogu i o wzgardzie świata; z czasem służyło ono jako reguła wspólnot żeńskich. Grzegorz Wielki, już jako papież, przesłał mu swoje dzieła, a w 599 roku paliusz.

Zmarł w Sewilli około 600 roku; źródła podają lata od 599 do 601, a jako dzień śmierci wskazuje się 13 marca. Na stolicy biskupiej zastąpił go młodszy brat, św. Izydor. Kościół czci Leandra jako świętego od dawnych wieków; żył na długo przed powstaniem formalnych procesów kanonizacyjnych. W Hiszpanii jego wspomnienie obchodzi się 13 listopada.