Św. Kunegunda Luksemburska

Święta Kunegunda Luksemburska była cesarzową, żoną świętego Henryka II. Razem z mężem hojnie obdarowywała Kościół i przyczyniła się do powstania biskupstwa w Bambergu, a po jego śmierci została mniszką w ufundowanym przez siebie klasztorze w Kaufungen. Kościół wspomina ją 3 marca. Nie należy jej mylić ze świętą Kingą, zwaną też Kunegundą, która żyła w Polsce w XIII wieku.

Urodziła się około 978 roku jako córka Zygfryda, hrabiego Luksemburga, i jego żony Jadwigi; dokładna data nie jest znana. Pod koniec X wieku poślubiła Henryka, księcia Bawarii. Gdy w 1002 roku Henryk został królem niemieckim, Kunegundę koronował na królową w Paderborn arcybiskup Moguncji, święty Willigis. W 1014 roku w Rzymie papież Benedykt VIII koronował Henryka na cesarza, a Kunegundę na cesarzową.

Kunegunda brała udział w rządach. Jej imię pojawia się w wielu dokumentach męża, zwłaszcza tam, gdzie chodziło o wsparcie kościołów i klasztorów, a pod nieobecność Henryka zdarzało się jej go zastępować. W 1007 roku król doprowadził do utworzenia biskupstwa w Bambergu. Kunegunda zrzekła się na jego rzecz Bambergu, który otrzymała od męża w darze ślubnym. Bulla kanonizacyjna mówi, że małżonkowie ufundowali i uposażyli kościół bamberski z własnych dóbr oraz wspierali wiele innych kościołów, „czyniąc Chrystusa swoim dziedzicem”.

Małżeństwo pozostało bezdzietne. Żywot Kunegundy, spisany ponad sto lat po jej śmierci, a za nim bulla kanonizacyjna opowiadają, że małżonkowie żyli w dziewiczym związku i że cesarzowa, niesłusznie posądzona o niewierność, przeszła boso po rozżarzonych lemieszach, nie doznając szkody. Historycy uznają obie opowieści za późniejszą legendę, której nie potwierdzają źródła z czasów cesarskiej pary.

Po wyzdrowieniu z ciężkiej choroby Kunegunda ufundowała w Kaufungen koło Kassel klasztor benedyktynek. Henryk zmarł 13 lipca 1024 roku. Owdowiała cesarzowa wraz z braćmi czuwała nad pokojem w państwie aż do wyboru nowego króla. W pierwszą rocznicę śmierci męża, podczas poświęcenia kościoła w Kaufungen, ofiarowała klasztorowi relikwię Krzyża Świętego, zdjęła cesarskie szaty i przyjęła habit mniszki.

Odtąd żyła jak zwykła mniszka: modliła się, czytała Pismo Święte, wykonywała najprostsze prace i odwiedzała chore siostry. Zmarła w Kaufungen 3 marca, najpewniej w 1033 roku; niektóre opracowania podają rok 1039. Pochowano ją w katedrze w Bambergu obok męża. Dziś oboje spoczywają tam we wspólnym grobowcu dłuta Tilmana Riemenschneidera.

Henryk II został kanonizowany w 1146 roku. O wyniesienie Kunegundy na ołtarze zabiegali biskup i kapituła Bambergu. Papież Celestyn III polecił zbadać jej życie i cuda, a Innocenty III zaliczył ją do grona świętych w 1200 roku. Jest czczona jako patronka archidiecezji bamberskiej i Luksemburga.