Św. ks. Zygmunt Gorazdowski

Św. ks. Zygmunt Gorazdowski był polskim duchownym katolickim urodzonym w Sanoku w 1845 roku. W trakcie rzezi galicyjskiej, jego babcia uratowała go przed śmiercią, gdy chłopi napadali na szlacheckie domy. W 1863 roku uczestniczył w powstaniu styczniowym. Po ukończeniu studiów teologicznych we Lwowie, jako młody kapłan, własnymi rękoma opatrywał chorych na cholerę, nie zaniedbując przy tym posługi sakramentalnej. Nazywany "księdzem dziadów" wielki apostoł miłosierdzia i troski o potrzeby innych.

Jego życie było przepełnione modlitwą i ukrytym, ascetycznym trybem życia. Niestrudzenie pracował i cierpiał, zawsze pełen zapału i odwagi do pracy apostolskiej. Został zapamiętany jako "wytrwały w pracach, niezłomny w trudnościach, pogodny w przeciwnościach, cierpliwy w chorobach i ufny w skuteczność modlitwy". Uznany za wzór miłosierdzia i dobroci.

Będąc zaangażowanym w edukację religijną rodzin opracował "Katechizm św. Kościoła Katolickiego dla ludu". Widząc powszechne ubóstwo i bezrobocie założył Dom Pracy Dobrowolnej dla żebraków, gdzie ubodzy mogli dobrowolnie wykonywać łatwe prace, otrzymując w zamian posiłki i wynagrodzenie wpłacane na książeczki oszczędnościowe. Dom ten prowadziły siostry tercjarki, zwane dziś Józefitkami. W styczniu 1883 roku założył Tanią Kuchnię Ludową, która miała dostarczać posiłki dla biednych. Stołował się w niej Brat Albert Chmielowski, późniejszy święty.

Wśród dzieł powołanych do życia przez Św. ks. Zygmunta wyróżnić można Internat św. Jozafata we Lwowie, miejsce kształcenia przyszłych nauczycieli, Zakład Dzieciątka Jezus dla niemowląt i samotnych matek, pierwsze tego typu dzieło dobroczynne w kraju, oraz stowarzyszenie Boni Pastoris, wspólnotę kapłanów. Wydawał też Gazetę Codzienną, katolicki dziennik, który miał na celu informować i formować czytelników w duchu chrześcijaństwa.

Zmarł 1 stycznia 1920 roku we Lwowie. Beatyfikowany 26 czerwca 2001 roku z rąk papieża Jana Pawła II. Kanonizowany w 2005 roku przez papieża Benedykta XVI.