Św. Krzysztof Magallanes i Towarzysze

Święci Krzysztof Magallanes i Towarzysze to dwudziestu pięciu męczenników z Meksyku: dwudziestu dwóch kapłanów diecezjalnych i trzech świeckich. Zginęli w latach od 1915 do 1937, większość w czasie prześladowania Kościoła w latach od 1926 do 1928. Kościół wspomina ich razem 21 maja, w rocznicę kanonizacji.

W pierwszych dziesięcioleciach XX wieku władze Meksyku uchwaliły prawa wymierzone w Kościół. W 1926 roku zawieszono publiczny kult, wydalono kapłanów cudzoziemców i zamknięto szkoły katolickie. Część wiernych chwyciła za broń; ten zbrojny opór nazwano powstaniem cristeros. Prawie wszyscy księża musieli opuścić swoje wspólnoty, lecz blisko stu zostało przy wiernych mimo niebezpieczeństwa, aby sprawować sakramenty, nauczać i odwiedzać chorych. Wśród nich byli kapłani z tej grupy. Stolica Apostolska podkreśliła, że nie angażowali się w politykę i nie brali udziału w walce zbrojnej.

Krzysztof Magallanes urodził się 30 lipca 1869 roku w Totatiche w stanie Jalisco, a w 1899 roku przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem w rodzinnej miejscowości i misjonarzem wśród Indian Huichol. Krzewił modlitwę różańcową, a gdy władze zamknęły seminarium w Guadalajarze, otworzył seminarium w swojej parafii. Odrzucał przemoc i pisał o tym w prasie. Aresztowany 21 maja 1927 roku i oskarżony o wspieranie powstania, został bez sądu rozstrzelany 25 maja w Colotlán razem ze swoim wikariuszem, księdzem Agustínem Caloca. Dodawał mu otuchy, mówiąc, że to tylko chwila, a potem niebo. Oświadczył, że umiera niewinny, i prosił Boga, aby jego krew posłużyła zjednoczeniu Meksykanów.

Pierwszy z towarzyszy, ksiądz David Galván, zginął w Guadalajarze już w 1915 roku. Ostatni, ksiądz Pedro Maldonado, zmarł w 1937 roku w Chihuahua, pobity dzień wcześniej. Kapłani pracowali w diecezjach Guadalajary, Durango, Chilpancingo-Chilapa, Morelii i Colimy. Większość z nich rozstrzelano, kilku powieszono. Wielu umierało z okrzykiem: „Niech żyje Chrystus Król i Matka Boża z Guadalupe!”.

Trzej świeccy, Manuel Morales, Salvador Lara i David Roldán, byli młodymi członkami Akcji Katolickiej i pomagali księdzu Luisowi Batisowi, proboszczowi w Chalchihuites. Próbowali go bronić i zginęli razem z nim w sierpniu 1926 roku. Manuel miał dwadzieścia osiem lat, żonę i troje małych dzieci. Przed rozstrzelaniem powiedział, że on umiera, ale Bóg nie umiera i zatroszczy się o jego żonę i dzieci.

Jan Paweł II beatyfikował ich 22 listopada 1992 roku, w uroczystość Chrystusa Króla, a kanonizował 21 maja 2000 roku na placu św. Piotra, podczas Wielkiego Jubileuszu. W homilii powiedział, że wszyscy przyjęli męczeństwo dobrowolnie i ze spokojem, wyraźnie przebaczając prześladowcom. Martyrologium Rzymskie wspomina Krzysztofa Magallanesa i Agustína Caloca także 25 maja, w dniu ich śmierci.