Św. Koleta z Corbie

Święta Koleta z Corbie, w Martyrologium Rzymskim nazwana Koletą Boylet, była francuską klaryską, która w XV wieku przywróciła wielu klasztorom zakonu św. Klary pierwotne ubóstwo i ducha pokuty. Wcześniej przez kilka lat żyła jako rekluza w celi przy kościele. Martyrologium wspomina ją 6 marca.

Urodziła się 13 stycznia 1381 roku w Corbie w Pikardii jako córka Roberta, cieśli w tamtejszym opactwie benedyktynów. Jak przekazano, matka miała już około sześćdziesięciu lat, a narodziny dziecka przypisywano wstawiennictwu św. Mikołaja. Stąd imię Nicolette, od którego pochodzi zdrobnienie Colette, po polsku Koleta.

W wieku osiemnastu lat straciła rodziców i znalazła się pod opieką opata z Corbie. Odziedziczony majątek, jak przypomniał Pius XII, sprzedała, a pieniądze rozdała ubogim. Próbowała życia wśród beginek, u benedyktynek i u klarysek, lecz nigdzie nie znalazła tego, czego szukała. Za radą franciszkanina, ojca Pineta, wstąpiła do Trzeciego Zakonu św. Franciszka.

W 1402 roku dała się zamurować w celi przy kościele w Corbie. Modliła się, pokutowała i szyła szaty liturgiczne oraz ubrania dla ubogich. Martyrologium mówi o trzech latach tego bardzo surowego życia. Dojrzewało w niej wtedy przekonanie, że Bóg wzywa ją do odnowy zakonu św. Klary. W 1406 roku opuściła celę.

Trwała wówczas wielka schizma zachodnia i Kościół na Zachodzie był podzielony między rywalizujących papieży. Koleta udała się do Nicei, do Benedykta XIII (Pedra de Luny), papieża obediencji awiniońskiej, którego we Francji uznawano wtedy za prawowitego, a którego Kościół zalicza do antypapieży. To on w 1406 roku przyjął jej śluby według reguły św. Klary i upoważnił ją do zakładania nowych klasztorów oraz reformowania istniejących.

Wspierał ją spowiednik, franciszkanin Henryk z Baume. W 1410 roku objęła w Besançon niemal opuszczony klasztor klarysek, pierwszy dom jej reformy. Potem przyszły następne: we Francji, Burgundii, Sabaudii i Flandrii, a także w Heidelbergu. Źródła mówią o siedemnastu klasztorach założonych za jej życia; inne przywróciła do pierwotnej surowości. Reformę przyjęło też kilkanaście klasztorów braci mniejszych. Jej konstytucje zatwierdził w 1434 roku generał franciszkanów Wilhelm z Casale, a w 1458 roku papież Pius II.

Zmarła 6 marca 1447 roku w klasztorze w Gandawie we Flandrii. Pod koniec XVIII wieku, gdy cesarz Józef II kasował klasztory, klaryski przeniosły jej ciało do Poligny we wschodniej Francji. W 1740 roku, za pontyfikatu Klemensa XII, została beatyfikowana, a 24 maja 1807 roku Pius VII kanonizował ją w Bazylice Watykańskiej. W pięćsetlecie jej śmierci Pius XII napisał, że Koleta uczy życia wewnętrznego, bez którego zewnętrzna działalność pozostaje jałowa. Klaryski jej reformy, nazywane koletankami, mają dziś około 140 klasztorów na świecie.