Św. Klotylda

Święta Klotylda była królową Franków i żoną króla Chlodwiga. Martyrologium Rzymskie, które wspomina ją 3 czerwca, mówi, że dzięki jej modlitwom Chlodwig przyjął wiarę chrześcijańską, a ona po jego śmierci zamieszkała przy bazylice świętego Marcina w Tours, by żyć nie jak królowa, lecz jak służebnica Boża.

Była córką Chilperyka, jednego z królów Burgundów. Urodziła się około 474 roku, prawdopodobnie w Lyonie, lecz dokładny rok jej urodzenia nie jest znany. Najwięcej o jej życiu wiadomo z Historii Franków świętego Grzegorza z Tours. Grzegorz pisze, że jej ojca zabił jego brat Gundobad, a matkę utopiono, jednak historycy podają tę relację w wątpliwość. W przeciwieństwie do ariańskiego stryja Klotylda była katoliczką.

Chlodwig, który był poganinem, poprosił o jej rękę. Klotylda długo przekonywała męża do wiary w jedynego Boga. Ich pierwszy syn, Ingomer, zmarł wkrótce po chrzcie, jeszcze w białej szacie, a król obwiniał o to Boga swojej żony. Klotylda odpowiedziała, że dziękuje Bogu, który zabrał jej dziecko do swojego królestwa. Drugi syn, Chlodomer, także ochrzczony, ciężko zachorował, lecz według Grzegorza wyzdrowiał dzięki modlitwom matki.

Grzegorz opowiada, że w bitwie z Alamanami, gdy wojsku Chlodwiga groziła klęska, król wezwał Jezusa Chrystusa, o którym mówiła mu Klotylda, i obiecał przyjąć chrzest. Królowa poprosiła wtedy świętego Remigiusza, biskupa Reims, by potajemnie pouczył króla w wierze. Chlodwig przyjął chrzest w Reims. Tradycja umieszcza to wydarzenie w 496 roku, lecz data nie jest pewna. W 1996 roku papież Jan Paweł II przypomniał w Reims, że o chrześcijańskim orędziu świadczyli przed królem Klotylda, Remigiusz, Wedast i Genowefa.

Chlodwig zmarł w Paryżu w 511 roku i spoczął w kościele Świętych Apostołów, który zbudował razem z Klotyldą. Wdowa przeniosła się do Tours, gdzie służyła przy bazylice świętego Marcina, i rzadko bywała w Paryżu. Wdowieństwo przyniosło jej rodzinne tragedie. Chlodomer zginął w wojnie z Burgundami. Grzegorz pisze, że do tej wojny namówiła synów sama Klotylda, by pomścić rodziców, lecz część historyków uważa to za legendę. Królowa wzięła na wychowanie trzech synów Chlodomera. Dwóch z nich zamordowali jej właśni synowie, Childebert i Chlotar, którzy chcieli podzielić między siebie królestwo brata. Trzeci, Chlodoald, ocalał i został kapłanem.

Według Grzegorza Klotylda trwała w jałmużnie i nocnych czuwaniach oraz hojnie obdarowywała kościoły i klasztory. Gdy Childebert i Chlotar stanęli przeciw sobie do bitwy, całą noc modliła się przy grobie świętego Marcina o zgodę między nimi. Nagła burza rozproszyła wojska i bracia zawarli pokój. Zmarła w Tours 3 czerwca 545 roku. Synowie pochowali ją w Paryżu obok Chlodwiga. Kościół czci ją jako świętą od starożytności, na długo przed powstaniem procesu kanonizacyjnego.