Św. Klara z Asyżu

Święta Klara z Asyżu była uczennicą św. Franciszka i założycielką Zakonu Ubogich Pań, nazywanych dziś klaryskami. Ponad czterdzieści lat przeżyła w ubóstwie i modlitwie w małym klasztorze San Damiano pod Asyżem. Jako pierwsza kobieta w dziejach Kościoła napisała regułę zakonną i przedłożyła ją papieżowi do zatwierdzenia. Kościół wspomina ją 11 sierpnia.

Urodziła się w Asyżu w 1193 lub 1194 roku, w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Wiarę przekazała jej przede wszystkim matka, Ortolana. Krewni zamierzali korzystnie wydać ją za mąż, lecz Klarę pociągało życie według Ewangelii, które w ubóstwie prowadzili Franciszek i jego towarzysze.

W nocy z Niedzieli Palmowej na Wielki Poniedziałek 1211 lub 1212 roku, mając około osiemnastu lat, potajemnie opuściła dom i udała się do kościółka Porcjunkuli. Tam, przed ołtarzem Matki Bożej, w obecności Franciszka i braci trzymających zapalone pochodnie, wyrzekła się wszystkiego: Franciszek obciął jej włosy, a ona przywdziała ubogi habit pokutny. Przez kilka miesięcy przebywała w innych wspólnotach zakonnych, opierając się naciskom krewnych, którzy chcieli sprowadzić ją do domu. Potem zamieszkała przy kościele San Damiano. Wkrótce dołączyła do niej młodsza siostra Agnieszka, a z czasem także matka, druga siostra i wiele innych kobiet.

W San Damiano Klara kierowała wspólnotą jako przełożona aż do śmierci. Sama posługiwała chorym siostrom i nie wzbraniała się przed najskromniejszymi pracami. Najusilniej strzegła ubóstwa. Uzyskała od papieża tak zwany przywilej ubóstwa, dzięki któremu siostry z San Damiano nie posiadały żadnej własności, nawet wspólnej, co było wówczas wyjątkiem w prawie kościelnym. Napisaną przez siebie regułę, w której zawarła ten przywilej, zatwierdził papież Innocenty IV bullą Solet annuere 9 sierpnia 1253 roku, dwa dni przed jej śmiercią.

Klara żywo wierzyła w obecność Chrystusa w Eucharystii. Według relacji jej współczesnych, gdy saraceńscy najemnicy mieli napaść na San Damiano i spustoszyć Asyż, odparła ich, wystawiając Najświętszy Sakrament. Przez wiele lat ciężko chorowała. Do św. Agnieszki z Pragi, córki króla czeskiego, która poszła jej śladem, wysłała cztery listy pełne miłości do Chrystusa. Opowiadano też, że pewnej nocy Bożego Narodzenia, złożona chorobą w klasztorze, słyszała śpiewy i widziała żłóbek w kościele braci, jakby była tam obecna. Dlatego w 1958 roku Pius XII ogłosił ją patronką telewizji.

Zmarła w San Damiano 11 sierpnia 1253 roku. Według zachowanego świadectwa jej ostatnie słowa były dziękczynieniem: „Bądź błogosławiony, Panie, który mnie stworzyłeś”. Na jej pogrzeb przybyły ogromne tłumy. Już w 1255 roku, dwa lata po jej śmierci, papież Aleksander IV zaliczył ją do grona świętych. Jej ciało spoczywa w krypcie bazyliki św. Klary w Asyżu.