Św. Kinga

Święta Kinga, nazywana też Kunegundą, była węgierską królewną, która jako żona księcia Bolesława Wstydliwego przez wiele lat nosiła tytuł księżnej krakowskiej i sandomierskiej. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu. Kościół wspomina ją 24 lipca.

Pochodziła z węgierskiej dynastii Arpadów: jej ojcem był król Bela IV, a matką Maria, córka cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarysa. Jej siostrami były święta Małgorzata Węgierska i błogosławiona Jolenta, a ciotką święta Elżbieta Węgierska. Rok jej urodzenia nie jest pewny: w Polsce podaje się zwykle 1234, inne źródła wskazują 1224. W 1239 roku przybyła do Polski jako narzeczona Bolesława, najpierw do Wojnicza, a potem do Sandomierza. Zaprzyjaźniła się z jego matką Grzymisławą i siostrą, błogosławioną Salomeą, a obie te pobożne kobiety wywarły na nią wielki wpływ.

Ślub odbył się prawdopodobnie około 1247 roku. Kinga pragnęła oddać się Bogu w dziewictwie i, jak mówił Jan Paweł II w homilii kanonizacyjnej, przekonała męża, by żyli w czystości. Po dwóch latach małżonkowie złożyli na ręce biskupa krakowskiego Prandoty ślub dozgonnej czystości. Z tym wiąże się przydomek księcia: Wstydliwy. Małżeństwo pozostało bezdzietne.

Jako księżna wspierała męża w rządach, w czasach walk o władzę w podzielonym kraju i niszczycielskich najazdów tatarskich. Aby podźwignąć zniszczone księstwo, oddała cały posag od ojca, a w zamian otrzymała ziemię sądecką. Razem z biskupem Prandotą zabiegała o kanonizację biskupa Stanisława ze Szczepanowa, która nastąpiła w 1253 roku. Troszczyła się o chorych i ubogich. Dawne żywoty podają, że lud nazywał ją pocieszycielką, lekarką i świętą matką.

Z jej imieniem tradycja łączy kopalnie soli kamiennej w Bochni i Wieliczce. Według przekazów sprowadziła z Węgier doświadczonych górników. Legenda opowiada, że wrzuciła swój pierścień do szybu na Węgrzech, a odnaleziono go w pierwszej bryle soli wydobytej w Polsce. Jest to podanie, nie relacja historyczna. Górnicy czczą Kingę jako swoją patronkę.

Bolesław Wstydliwy zmarł w 1279 roku. Owdowiała Kinga wycofała się z rządów i wstąpiła do klasztoru klarysek, który ufundowała w Starym Sączu z dóbr swojego posagu. Złożyła tam profesję według reguły świętej Klary i do końca życia dzieliła z siostrami modlitwę i pokutę. Zmarła w Starym Sączu 24 lipca 1292 roku.

Papież Aleksander VIII zatwierdził jej kult w 1690 roku, co oznaczało beatyfikację. Jan Paweł II kanonizował ją 16 czerwca 1999 roku w Starym Sączu. W homilii przypomniał, że o jej kanonizację modlili się tam wierni już podczas obchodów Millennium chrztu Polski. Nazwał ją panią tej ziemi i powiedział, że wyrzekłszy się naturalnego macierzyństwa, stała się prawdziwą matką dla wielu.