Św. Katarzyna ze Sieny

Święta Katarzyna ze Sieny była świecką tercjarką dominikańską, mistyczką i orędowniczką pokoju. Nakłaniała papieża do powrotu z Awinionu do Rzymu, a jej nauczanie sprawiło, że została ogłoszona doktorem Kościoła. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 29 kwietnia.

Urodziła się 25 marca 1347 roku w Sienie, w dzielnicy Fontebranda, jako dwudzieste czwarte z dwadzieściorga pięciorga dzieci farbiarza Jacopa Benincasy i jego żony Lapy. Według przekazów jako sześcioletnia dziewczynka miała widzenie Chrystusa, a rok później złożyła ślub dziewictwa. Gdy rodzice chcieli wydać ją za mąż, obcięła włosy i zamknęła się w domu. Rodzina w końcu ustąpiła i w 1363 roku szesnastoletnia Katarzyna, poruszona widzeniem świętego Dominika, wstąpiła do mantellatek, czyli tercjarek dominikańskich.

Nie zamieszkała w klasztorze, lecz w domu rodzinnym oddawała się modlitwie, pokucie i uczynkom miłosierdzia, zwłaszcza wobec chorych. Czytać nauczyła się z trudem, a pisać dopiero jako dorosła. Około dwudziestego roku życia przeżyła mistyczne zaślubiny z Chrystusem, a w 1375 roku, według przekazów, otrzymała stygmaty. Wokół niej zgromadzili się uczniowie, świeccy i duchowni, którzy nazywali ją matką.

Z czasem szukali u niej rady ludzie wszystkich stanów, od możnych i polityków po prostych ludzi, duchownych i zakonników. Nie brakowało też nieufnych, dlatego w 1374 roku kapituła generalna dominikanów wezwała ją do Florencji, aby ją przesłuchać. Jej kierownikiem duchowym został wtedy Rajmund z Kapui, późniejszy generał zakonu i autor jej pierwszego pełnego żywotu. Katarzyna godziła zwaśnione rodziny i miasta, a zabiegając o pojednanie Florencji z papieżem Grzegorzem XI, narażała własne życie.

W 1376 roku Katarzyna udała się do Grzegorza XI, który rezydował w Awinionie, i usilnie nakłaniała go do powrotu do Rzymu. Papież wrócił w 1377 roku. Po jego śmierci w 1378 roku spór wokół wyboru Urbana VI dał początek wielkiej schizmie zachodniej. Katarzyna stanęła po stronie Urbana VI, który wezwał ją do Rzymu, i do końca modliła się i pracowała dla jedności Kościoła. Papieża nazywała „słodkim Chrystusem na ziemi”.

Jej nauczanie zawierają Dialog o Bożej Opatrzności, kilkaset listów do papieży, władców i zwykłych ludzi oraz zbiór modlitw. Zmarła w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku, w wieku trzydziestu trzech lat. Według Rajmunda z Kapui na łożu śmierci zapewniała uczniów, że oddaje życie za święty Kościół. Jej ciało spoczywa pod ołtarzem rzymskiego kościoła Santa Maria sopra Minerva.

Papież Pius II, pochodzący ze Sieny, kanonizował ją 29 czerwca 1461 roku. Pius IX ogłosił ją współpatronką Rzymu, a Pius XII w 1939 roku, razem ze świętym Franciszkiem z Asyżu, główną patronką Italii. W 1970 roku Paweł VI ogłosił ją doktorem Kościoła, a w 1999 roku Jan Paweł II ustanowił ją współpatronką Europy.