Św. Katarzyna Genueńska

Święta Katarzyna Genueńska, z domu Fieschi, była świecką kobietą z Genui, żoną, a potem wdową, i mistyczką, która przez większość życia służyła chorym w szpitalu Pammatone. Znana jest przede wszystkim z nauczania o czyśćcu. Kościół wspomina ją 15 września, w dniu jej śmierci.

Urodziła się w 1447 roku w Genui jako najmłodsze z pięciorga dzieci Giacoma Fieschiego i Francesci di Negro, ze znakomitego genueńskiego rodu. W wieku trzynastu lat chciała wstąpić do klasztoru, lecz zakonnice nie przyjęły jej, bo była za młoda. Mając szesnaście lat, została wydana za Giuliana Adorna. Małżeństwo okazało się trudne: mąż był porywczy, rozrzutny, niewierny i oddany hazardowi. Szukała pociechy w życiu towarzyskim, ale nie znalazła w nim spokoju.

Przełom nastąpił 20 marca 1473 roku. Gdy uklękła do spowiedzi w kościele św. Benedykta przy klasztorze Matki Bożej Łaskawej, poczuła, jak sama pisała, że miłość Boga zraniła jej serce, i zarazem jasno ujrzała własną nędzę. Przerwała spowiedź i wróciła do domu, a kilka dni później wyspowiadała się z całego życia. Swoje postanowienie wyraziła słowami: „Nigdy więcej świata, nigdy więcej grzechów”. Odtąd żyła w pokucie i modlitwie i codziennie przyjmowała Komunię Świętą, co w jej czasach było rzadkie. Przez około dwadzieścia pięć lat nie miała kierownika duchowego.

Katarzyna poświęciła się chorym, najpierw w ich domach, a potem w szpitalu Pammatone, największym w Genui. Wykonywała tam najprostsze posługi, a z czasem powierzono jej kierowanie szpitalem. Służyła na własny koszt. Według bulli kanonizacyjnej w czasie zarazy pocałowała umierającą kobietę, która za jej namową próbowała wymówić imię Jezusa. Zaraziła się i była bliska śmierci, a po wyzdrowieniu wróciła do chorych.

Jej przykład przemienił również męża. Małżonkowie postanowili żyć w czystości, a Giuliano porzucił dawne życie, przyjął habit tercjarza franciszkańskiego i zamieszkał w szpitalu, by pomagać żonie. Zmarł w 1497 roku. Bulla opowiada, że w ostatniej chorobie modlitwa żony przywróciła mu spokój.

Wokół Katarzyny zgromadziło się grono uczniów i współpracowników. Niechętnie mówiła o swoich przeżyciach; jej słowa spisali bliscy, a ostateczną redakcję przygotował jej późniejszy spowiednik, ksiądz Cattaneo Marabotto. Dzieło wydano w Genui w 1551 roku w trzech częściach: Żywot, Traktat o czyśćcu i Dialog między duszą a ciałem. Czyściec ukazywała nie jako miejsce, lecz jako wewnętrzny ogień, w którym miłość Boga oczyszcza duszę bolejącą nad grzechem.

Zmarła w Genui 15 września 1510 roku. Jej ciało spoczywa w genueńskim kościele Santissima Annunziata di Portoria. Klemens X zatwierdził jej kult w 1675 roku, a Klemens XII kanonizował ją 16 czerwca 1737 roku i wyznaczył jej wspomnienie na 15 września. W 1943 roku Pius XII ogłosił ją współpatronką szpitali we Włoszech.