Św. Karol Boromeusz

Św. Karol Boromeusz urodził się w 1538 roku we Włoszech. Zyskał opinię człowieka zdolnego, bezkompromisowego, pozbawionego poczucia humoru i surowych zasad. Z żelazną konsekwencją zajął się wprowadzaniem w życie wytycznych Soboru Trydenckiego. Powszechnym obyczajem w czasach urzędowania Karola Boromeusza była sprzedaż odpustów i stanowisk kościelnych. Klasztory były w opłakanym stanie i „pełne nieporządku”, a duchowni „leniwi, niewykształceni i rozpustni”. Boromeusz przeprowadzał liczne wizytacje w celu przywrócenia ładu. Reformy soborowe, które wprowadzał miały poważne skutki i niejednokrotnie spotykały się z oporem. Z powodu swej nieustępliwości i bezwzględności znalazł się w konflikcie z władzami świeckimi, kościelnymi, a nawet z papieżem.

Wierzył, że źródłem nadużyć jest niewiedza. Wśród jego najważniejszych działań było ustanowienie seminariów i stowarzyszeń zajmujących się edukacją kandydatów do zakonów. Nacisk na właściwe przygotowanie mężczyzn do kapłaństwa miał podnieść stan duchowieństwa. Wspierał zakony, dla świeckich zakładał bractwa. Fundował sierocińce, przytułki dla bezdomnych, dziewcząt i kobiet. W czasie kilkakrotnie wybuchającej w Mediolanie epidemii nakazywał otwierać spichlerze i rozdawać żywność ubogim. Osobiście spowiadał chorych i udzielał im sakramentów. Doprowadził do współpracy wszystkich religijnych organizacji. Używając prywatnych funduszy i zadłużając się, starał się nakarmić do 70 tysięcy ludzi dziennie. Podczas epidemii dżumy prowadził boso procesję pokutną ulicami miasta.

Wytężona praca i wyczerpujące podróże osłabiły jego zdrowie. Zmarł w wieku 46 lat. Kanonizowany w roku 1610 przez Papieża Pawła V.

Patron boromeuszek, diecezji w Lugano i Bazylei, uniwersytetu w Salzburgu, bibliotekarzy, instytutów wiedzy katechetycznej, proboszczów, profesorów seminarium.