Św. Kamila Baptysta Varano

Święta Kamila Baptysta Varano była klaryską w Camerino, mistyczką i autorką pism o wewnętrznych cierpieniach Chrystusa w czasie Jego Męki. Wielokrotnie była ksienią klasztoru ufundowanego dla niej przez ojca. Kościół wspomina ją 31 maja.

Urodziła się 9 kwietnia 1458 roku w Camerino, w Państwie Kościelnym. Była nieślubną córką Giulia Cesarego Varano, pana tego miasta, i Cecchiny. Wychowywała się w ojcowskim pałacu pod opieką jego żony, Giovanny Malatesty, i otrzymała staranne wykształcenie. Gdy miała około ośmiu lub dziesięciu lat, po kazaniu franciszkanina Dominika z Leonessy przyrzekła Bogu, że w każdy piątek uroni choć jedną łzę nad Męką Chrystusa.

24 marca 1479 roku, w wigilię Zwiastowania, złożyła ślub czystości, a wkrótce potem postanowiła całkowicie oddać się Chrystusowi. Ojciec długo próbował ją od tego odwieść pochlebstwami, groźbami, a nawet uwięzieniem, i zgodził się dopiero po dwóch latach. 14 listopada 1481 roku Kamila wstąpiła do klasztoru klarysek w Urbino i przyjęła imię Baptysta. Na początku 1484 roku, już po profesji, wróciła z ośmioma towarzyszkami do Camerino, do klasztoru nabytego przez ojca.

Jej modlitwa skupiała się na cierpieniach, które Jezus przeżywał w swoim sercu w Ogrójcu i na Golgocie. Opisała je w dziele „I dolori mentali di Gesù nella sua Passione”, które w 1490 roku wydano w Neapolu bez jej wiedzy i bez nazwiska autorki. Cenił je święty Filip Neri. Przez kilka lat przeżywała bolesną ciemność duchową, czas milczenia Boga, i wtedy spisała w formie listu autobiografię „La vita spirituale”. Po raz pierwszy wybrano ją na ksienię, gdy miała trzydzieści pięć lat.

Lata 1501 i 1502 przyniosły jej ciężkie próby. Papież Aleksander VI ekskomunikował jej ojca, a syn papieża, Cezar Borgia, zajął zbrojnie Camerino. Siostra Baptysta schroniła się w Atri, w Królestwie Neapolu. Cezar Borgia kazał wtedy zabić Giulia Cesarego i trzech jej braci. Do Camerino wróciła po śmierci Aleksandra VI w 1503 roku. Nigdy nie skarżyła się na te krzywdy ani nie mówiła źle o ich sprawcach.

W 1505 roku papież Juliusz II wysłał ją do Fermo, aby utworzyła tam nową wspólnotę klarysek, i spędziła w tym mieście około dwóch lat. Później kształtowała także wspólnotę w San Severino. Pisała listy w obronie skazanych na śmierć i mieszkańców zagrożonych zniszczeniami wojny. Napisała też traktat o czystości serca. Zmarła w Camerino 31 maja 1524 roku, w czasie zarazy, w wieku 66 lat.

Wierni zaczęli ją czcić zaraz po śmierci, a w 1843 roku papież Grzegorz XVI zatwierdził ten trwający od niepamiętnych czasów kult, co było równoznaczne z beatyfikacją. Benedykt XVI kanonizował ją 17 października 2010 roku. Mówił wtedy, że w czasach, gdy w Kościele rozluźniły się obyczaje, zdecydowanie wybrała drogę pokuty i modlitwy, pragnąc odnowy Mistycznego Ciała Chrystusa.