Św. Kamil de Lellis

Święty Kamil de Lellis był włoskim kapłanem, który po burzliwej młodości żołnierza i hazardzisty poświęcił życie chorym i założył Zakon Kleryków Regularnych Posługujących Chorym, zwanych kamilianami. Jest patronem chorych, szpitali oraz pielęgniarek i pielęgniarzy. Kościół wspomina go 14 lipca.

Urodził się 25 maja 1550 roku w Bucchianico koło Chieti, w Abruzji. Wcześnie stracił matkę. Za przykładem ojca, zawodowego żołnierza, został najemnikiem i walczył w armiach prowadzących wojny z Turkami. Na nodze otworzyła mu się wtedy bolesna rana, która nie zagoiła się już do końca życia. Jego największą słabością był hazard: gdy w 1574 roku jego oddział rozwiązano, przegrał wszystko, co miał, i popadł w nędzę.

Aby się utrzymać, najął się do pracy przy budowie klasztoru kapucynów w Manfredonii. Podczas podróży do klasztoru w San Giovanni Rotondo jeden z zakonników wziął go na bok i powiedział mu, że Bóg jest wszystkim, a reszta niczym, i że trzeba ratować duszę, która nie umiera. Te słowa poruszyły go do głębi i 2 lutego 1575 roku Kamil postanowił zerwać z dawnym życiem. Dwukrotnie wstępował do kapucynów, lecz za każdym razem musiał odejść z powodu rany.

Na leczenie trafił do rzymskiego szpitala San Giacomo dla nieuleczalnie chorych. Zaczął tam usługiwać innym pacjentom, a z czasem powierzono mu nadzór nad całą służbą szpitalną. Zapragnął zgromadzić ludzi, którzy opiekowaliby się chorymi nie dla zapłaty, lecz z miłości do Boga. Za radą swojego kierownika duchowego, świętego Filipa Neri, podjął naukę w jezuickim Kolegium Rzymskim i w 1584 roku przyjął święcenia kapłańskie. Z towarzyszami posługiwał chorym w wielkim rzymskim szpitalu Santo Spirito i w ich domach. W regule zalecał, by służyć choremu z taką miłością, z jaką matka pielęgnuje swoje jedyne chore dziecko.

Papież Sykstus V zatwierdził nową wspólnotę w 1586 roku i pozwolił jej członkom nosić na habicie czerwony krzyż, który do dziś jest znakiem kamilianów. W 1591 roku Grzegorz XIV podniósł ją do rangi zakonu. Do trzech zwykłych ślubów Kamil dodał czwarty: ślub stałej opieki nad chorymi, także zarażonymi dżumą. Gdy przed portem w Neapolu zatrzymano na kwarantannie statki z chorymi na dżumę, kamilianie weszli na pokład, by ich pielęgnować, i dwóch z nich przypłaciło to życiem. W 1607 roku Kamil złożył urząd przełożonego generalnego, aby całkowicie oddać się chorym.

Do końca życia znosił ból rany i inne choroby, a mimo to, dopóki starczało mu sił, sam odwiedzał chorych. Zmarł w Rzymie 14 lipca 1614 roku w wieku 64 lat i spoczywa w rzymskim kościele Świętej Marii Magdaleny. Benedykt XIV beatyfikował go w 1742 roku, a 29 czerwca 1746 roku ogłosił świętym. Leon XIII ogłosił go w 1886 roku patronem chorych i szpitali, a Pius XI w 1930 roku patronem pielęgniarek i pielęgniarzy.