Św. Kajetan z Thieny

Święty Kajetan z Thieny był włoskim kapłanem, który porzucił karierę w kurii papieskiej, aby służyć nieuleczalnie chorym i odnawiać życie duchowieństwa. Razem z Gian Pietro Carafą założył pierwszy zakon kleryków regularnych, zwanych teatynami. Jego wspomnienie przypada 7 sierpnia.

Urodził się w październiku 1480 roku w Vicenzy, w szlacheckiej rodzinie hrabiów Thiene. W Padwie uzyskał doktorat obojga praw, kościelnego i cywilnego. Potem wyjechał do Rzymu, gdzie za pontyfikatów Juliusza II i Leona X pracował w kurii jako pisarz listów papieskich, z godnością protonotariusza apostolskiego.

Tam wstąpił do Oratorium Bożej Miłości, bractwa, które łączyło modlitwę z posługą chorym. Sam opiekował się nieuleczalnie chorymi w rzymskim szpitalu św. Jakuba. W 1516 roku przyjął święcenia kapłańskie. W rodzinnej Vicenzy założył nowy szpital, a w Wenecji pracował w wielkim szpitalu dla nieuleczalnie chorych i sam posługiwał ofiarom zarazy. Powtarzał, że dusze oczyszcza nie żar uczuć, lecz żar czynów.

Pragnął odnowić Kościół, zaczynając od duchowieństwa. 14 września 1524 roku przy grobie św. Piotra w Watykanie złożył śluby zakonne razem z Gian Pietro Carafą, biskupem Chieti i późniejszym papieżem Pawłem IV, oraz z dwoma innymi towarzyszami. Tak powstał zatwierdzony przez Klemensa VII zakon kleryków regularnych. Od Teate, łacińskiej nazwy Chieti, nazwano ich teatynami. Na wzór pierwszej wspólnoty w Jerozolimie wyrzekli się majątku; nie mając stałych dochodów i nie żebrząc, żyli z dobrowolnych ofiar, zdając się na Opatrzność.

W 1527 roku, podczas złupienia Rzymu, żołnierze pojmali Kajetana i torturowali go, sądząc, że ukrywa bogactwa. Bulla kanonizacyjna opowiada, że uwięzieni zakonnicy radośnie śpiewali pieśni pochwalne, a poruszony tym hiszpański oficer wyjednał im wolność. Teatyni schronili się w Wenecji. W 1533 roku Kajetan stanął na czele nowego domu w Neapolu. Odrzucał ofiarowane wspólnocie posiadłości i stałe dochody, a tym, którzy wątpili, czy Neapolitańczycy okażą się tak hojni jak Wenecjanie, odpowiadał, że Bóg Wenecji jest także Bogiem Neapolu. Posługiwał tam ubogim i nieuleczalnie chorym.

Zmarł w Neapolu 7 sierpnia 1547 roku, wyczerpany pracą i chorobą, zasmucony krwawymi zamieszkami w mieście. Jan Paweł II przypomniał, że według zgodnej relacji biografów w ostatnich dniach ofiarował Bogu swoje życie w intencji pokoju dla Neapolu. Neapolitańczycy od wieków czczą go jako jednego z patronów swojego miasta. Urban VIII beatyfikował go w 1629 roku, a Klemens X kanonizował 12 kwietnia 1671 roku.

Ze względu na ufność w Bożą Opatrzność nazywany jest świętym Opatrzności. Szczególnie żywy kult otacza go w Argentynie: jak przypomniał papież Franciszek, w dniu jego wspomnienia rzesze wiernych w Buenos Aires modlą się do niego jako do patrona chleba i pracy.