Św. Julianna z Cornillon

Święta Julianna z Cornillon, nazywana też Julianną z Liège, była mniszką augustiańską i przeoryszą klasztoru Mont-Cornillon pod Liège w dzisiejszej Belgii. Jej wytrwałości Kościół zawdzięcza uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, czyli Boże Ciało. Wspomnienie świętej Julianny przypada 5 kwietnia.

Urodziła się we wsi Retinne pod Liège. Roku jej urodzenia nie znamy dokładnie: źródła podają lata od 1191 do 1193. W wieku pięciu lat została sierotą i razem z siostrą Agnieszką trafiła pod opiekę sióstr z Mont-Cornillon, które prowadziły przytułek dla trędowatych. Wychowywała ją siostra o imieniu Sapiencja. Julianna poznała łacinę na tyle dobrze, że czytała dzieła Ojców Kościoła, zwłaszcza świętego Augustyna i świętego Bernarda. Z czasem sama przyjęła habit.

Od młodości żyła głęboką czcią dla Eucharystii. Gdy miała szesnaście lat, po raz pierwszy otrzymała widzenie, które potem powracało podczas adoracji: zobaczyła księżyc w pełnym blasku, przecięty ciemną smugą. Zrozumiała, że księżyc oznacza życie Kościoła na ziemi, a smuga brak święta, w którym wierni mogliby szczególnie uczcić Najświętszy Sakrament. Przez około dwadzieścia lat zachowywała to objawienie w tajemnicy. W tym czasie została przeoryszą.

Potem zwierzyła się dwóm kobietom równie oddanym Eucharystii: błogosławionej Ewie, rekluzie przy kościele św. Marcina w Liège, oraz Izabeli, która dołączyła do niej w Mont-Cornillon. Poprosiły o pomoc kanonika Jana z Lozanny, a ten przedstawił sprawę teologom, którzy odpowiedzieli przychylnie. Biskup Liège Robert z Thourotte po początkowych wahaniach przyjął prośbę Julianny i w 1246 roku ustanowił nowe święto w swojej diecezji. Jak przypomniał Jan Paweł II, Julianna ułożyła także oficjum na ten dzień.

Musiała znosić ostry sprzeciw części duchowieństwa i przełożonego, któremu podlegał jej klasztor. W 1248 roku opuściła Mont-Cornillon z kilkoma towarzyszkami i przez dziesięć lat korzystała z gościny klasztorów cysterek. Benedykt XVI podkreślił, że nie miała dla przeciwników słów krytyki i nadal gorliwie szerzyła kult Eucharystii. Ostatnie lata przeżyła jako rekluza w Fosses.

Tam zmarła 5 kwietnia 1258 roku. Według jej biografa w celi, w której leżała, wystawiono Najświętszy Sakrament i umierała wpatrzona w Jezusa obecnego w Eucharystii. Zgodnie z jej życzeniem pochowano ją w opactwie cystersów w Villers.

Sprawę święta podjął Jakub Pantaleon z Troyes, który poznał Juliannę jako archidiakon w Liège. Gdy został papieżem Urbanem IV, bullą Transiturus de hoc mundo z 11 sierpnia 1264 roku ustanowił uroczystość Bożego Ciała dla całego Kościoła, a ułożenie tekstów liturgicznych powierzył świętemu Tomaszowi z Akwinu. Juliannę czczono jako świętą od dawna, choć nie odbyła się jej formalna kanonizacja. W 1869 roku papież Pius IX zatwierdził jej kult.