Św. Julia Billiart

Święta Julia Billiart była francuską katechetką, która mimo wieloletniego paraliżu uczyła dzieci prawd wiary i założyła Zgromadzenie Sióstr Naszej Pani z Namur, powołane do wychowania ubogich dziewcząt. Kościół wspomina ją 8 kwietnia, w rocznicę śmierci.

Urodziła się 12 lipca 1751 roku w Cuvilly, wsi w Pikardii. Jako siedmioletnia dziewczynka znała katechizm na pamięć i objaśniała go rówieśnikom. Gdy miała szesnaście lat, rodzina popadła w biedę, a Julia pracowała w polu przy żniwach, by pomóc rodzicom.

Miała dwadzieścia dwa lata, gdy nieznany sprawca strzelił do jej ojca. Wstrząs, którego wtedy doznała, zapoczątkował chorobę, a ta w kolejnych latach odebrała jej władzę w nogach. Przez dwadzieścia dwa lata Julia nie mogła chodzić. Wiele godzin spędzała na modlitwie, a wiejskie dzieci, które gromadziły się przy jej łóżku, uczyła katechizmu.

W czasie rewolucji francuskiej oskarżono ją o ukrywanie księży, którzy odmówili przysięgi na konstytucję cywilną kleru, i musiała uciekać. Według przekazu zgromadzenia wywieziono ją do Compiègne ukrytą na wozie z sianem i właśnie tam ujrzała w widzeniu krzyż oraz stojące wokół niego kobiety, które miały kiedyś zostać jej duchowymi córkami. W 1794 roku znalazła schronienie w Amiens. Poznała tam wicehrabinę Franciszkę Blin de Bourdon, odtąd swoją przyjaciółkę i najbliższą współpracowniczkę.

Do założenia zgromadzenia zachęcił ją ojciec Varin, przełożony Ojców Wiary. W 1803 roku Julia rozpoczęła w Amiens życie wspólne z pierwszymi towarzyszkami i przyjęła pod opiekę osierocone dziewczęta. Razem z Franciszką Blin de Bourdon i Katarzyną Duchâtel 2 lutego 1804 roku ślubowała czystość i poświęciła się wychowaniu dziewcząt. Siostry uznają ten dzień za początek zgromadzenia. Kilka miesięcy później, 1 czerwca 1804 roku, podczas nowenny do Najświętszego Serca Jezusa, ojciec Enfantin polecił jej wstać i zrobić krok. Julia posłuchała i odzyskała władzę w nogach.

Odtąd wiele podróżowała, zakładając we Francji i w dzisiejszej Belgii domy sióstr i szkoły dla ubogich dziewcząt. W Amiens ksiądz de Sambucy próbował jednak zmienić regułę zgromadzenia i nastawił przeciw Julii miejscowego biskupa. W 1809 roku musiała opuścić diecezję. Niemal wszystkie siostry poszły za nią do Namur, gdzie przyjął je tamtejszy biskup, i od tego miasta zgromadzenie wzięło nazwę. W rozmowach i listach Julia powtarzała: „Ah, qu'il est bon, le bon Dieu!”, czyli „Ach, jakże dobry jest dobry Bóg!”.

Zmarła w Namur 8 kwietnia 1816 roku. Pius X beatyfikował ją 13 maja 1906 roku, a Paweł VI kanonizował 22 czerwca 1969 roku. W homilii wskazał na to, co najlepiej określa jej dzieło: nauczanie religii i chrześcijańskie wychowanie dziewcząt, zwłaszcza ubogich. Martyrologium Rzymskie przypomina też, że gorliwie szerzyła nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa.