Św. Józef Moscati

Święty Józef Moscati (Giuseppe Moscati) był włoskim lekarzem, badaczem i wykładowcą uniwersyteckim, który niemal całe życie spędził w Neapolu. Pozostał człowiekiem świeckim. Ubogich leczył bez zapłaty, a w chorych widział cierpiącego Chrystusa. Kościół wspomina go 12 kwietnia, w dniu jego śmierci.

Urodził się 25 lipca 1880 roku w Benewencie jako siódme z dziewięciorga dzieci sędziego Francesca Moscatiego i Rosy De Luca. Gdy był małym dzieckiem, rodzina przeniosła się do Ankony, a potem do Neapolu. Tam w 1888 roku, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia, przyjął Pierwszą Komunię i tam ukończył liceum. Gdy był jeszcze chłopcem, jego brat Alberto, porucznik artylerii, spadł z konia i doznał nieuleczalnego urazu. Józef opiekował się nim przez lata. Być może to doświadczenie wpłynęło na wybór studiów medycznych.

Dyplom lekarza uzyskał w 1903 roku z najwyższą oceną. Od 1904 roku pracował w neapolitańskim szpitalu dla nieuleczalnie chorych (Ospedale degli Incurabili). W 1906 roku, podczas wybuchu Wezuwiusza, odważnie pospieszył do szpitala w Torre del Greco i ocalił przebywających tam chorych. Gdy w 1911 roku w Neapolu wybuchła epidemia cholery, nie bał się zarażenia: był przy chorych i prowadził badania, które pomogły ją opanować. W czasie pierwszej wojny światowej kierował oddziałami wojskowymi w szpitalach Neapolu, a w 1919 roku został ordynatorem.

Równocześnie prowadził badania i uczył przyszłych lekarzy. W 1911 roku uzyskał docenturę z chemii fizjologicznej, a w 1922 roku z medycyny klinicznej. Wyniki badań, zwłaszcza nad glikogenem, ogłaszał we włoskich i zagranicznych czasopismach naukowych. Wiary i nauki nie uważał za sprzeczne: jako badacz chciał służyć prawdzie. Jednemu ze swoich uczniów pisał, że lekarz ma się troszczyć nie tylko o ciało, lecz także o duszę chorego.

Dzień zaczynał od Mszy świętej i Komunii. Nie czekał, aż chorzy do niego przyjdą: szukał ich w najuboższych dzielnicach miasta, leczył za darmo, a nieraz wspierał z własnych zarobków. Nie założył rodziny. Wybrał celibat, aby mieć więcej czasu dla pacjentów, i mawiał, że jego miejsce jest przy chorych. Pisał: „Nie nauka, lecz miłość przemieniła świat”.

Zmarł nagle 12 kwietnia 1927 roku w swoim mieszkaniu w Neapolu, w czasie przyjmowania chorych. Miał 46 lat. Po mieście rozeszła się wieść: „Umarł święty lekarz”. Jego ciało spoczywa w neapolitańskim kościele Gesù Nuovo.

Proces beatyfikacyjny rozpoczęto w Neapolu w 1931 roku. Papież Paweł VI ogłosił go błogosławionym 16 listopada 1975 roku, w Roku Świętym. Jan Paweł II kanonizował go 25 października 1987 roku na placu św. Piotra, podczas synodu biskupów o powołaniu i misji świeckich. Wskazał go wtedy jako wzór chrześcijanina świeckiego, szczególnie dla lekarzy, pielęgniarek i wszystkich, którzy opiekują się chorymi.