Św. Joanna Franciszka de Chantal

Święta Joanna Franciszka de Chantal, zanim została zakonnicą, była żoną, matką i wdową. Razem ze św. Franciszkiem Salezym założyła Zakon Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, którego mniszki nazywa się w Polsce wizytkami. Kościół wspomina ją 12 sierpnia.

Urodziła się w 1572 roku w Dijon w Burgundii, w rodzinie szlacheckiej. Matka zmarła, gdy Joanna miała półtora roku, i wychowaniem córki zajął się ojciec, wysoki urzędnik sądowy. W 1592 roku poślubiła barona Krzysztofa de Rabutin-Chantal i zamieszkała z nim w zamku Bourbilly. Uporządkowała zaniedbany majątek i nigdy nie odprawiała z niczym ubogich, którzy pukali do bramy. Z małżeństwa przyszło na świat sześcioro dzieci, z których przeżyło czworo.

W 1601 roku, po niespełna dziewięciu latach małżeństwa, jej mąż zginął na polowaniu od przypadkowego strzału przyjaciela. Joanna przeżyła tę stratę tak ciężko, że obawiano się o jej życie. Złożyła ślub czystości i odrzucała kolejnych kandydatów do ręki. Długo nie umiała przebaczyć człowiekowi, który oddał nieszczęsny strzał, i przebaczenie przyszło dopiero z czasem. Przez siedem lat mieszkała z dziećmi w Monthelon u teścia, który inaczej groził wydziedziczeniem wnuków, i cierpliwie znosiła upokorzenia od rządzącej jego domem służącej.

W Wielkim Poście 1604 roku usłyszała w Dijon kazania św. Franciszka Salezego, biskupa Genewy, i oddała się pod jego kierownictwo duchowe. Pokazał jej drogę świętości bez nadmiaru praktyk i umartwień, w wiernym spełnianiu codziennych obowiązków. W liście z 14 października 1604 roku pisał do niej, że trzeba „wszystko czynić z miłości, a nic pod przymusem”. Z ich duchowej przyjaźni zrodził się nowy zakon. Gdy zapewniła przyszłość dzieciom, przeniosła się do Annecy w Sabaudii, gdzie 6 czerwca 1610 roku powstała pierwsza wspólnota Nawiedzenia. Przyjmowano do niej także wdowy i kobiety słabego zdrowia, niezdolne do surowych umartwień ówczesnych zakonów.

Z czasem wspólnota przyjęła klauzurę i regułę św. Augustyna. Po śmierci Franciszka Salezego w 1622 roku Joanna sama prowadziła zakon, a jej kierownikiem duchowym został św. Wincenty a Paulo. Odwiedzała klasztory i napisała tysiące listów; gdy umierała, zakon liczył ponad osiemdziesiąt domów. Mimo sławy świętości długo zmagała się z wątpliwościami i duchową ciemnością. W 1986 roku w Annecy Jan Paweł II przypomniał, że poznała trudność przebaczenia, a jej wiara wiele razy przechodziła ciężkie próby. Wizytki przybyły do Polski w 1654 roku, sprowadzone do Warszawy przez królową Ludwikę Marię Gonzagę.

Zmarła 13 grudnia 1641 roku w Moulins, w czasie podróży do klasztorów zakonu. Jej ciało spoczywa w bazylice Nawiedzenia w Annecy, obok ciała św. Franciszka Salezego. Papież Benedykt XIV beatyfikował ją w 1751 roku, a Klemens XIII kanonizował 16 lipca 1767 roku w Bazylice Watykańskiej.