Św. Joachima de Vedruna

Święta Joachima de Vedruna była żoną i matką dziewięciorga dzieci, a jako wdowa założyła Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Miłosierdzia, oddane opiece nad chorymi i wychowaniu dziewcząt. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 28 sierpnia, w dniu jej śmierci.

Urodziła się 16 kwietnia 1783 roku w Barcelonie, w szlacheckiej rodzinie. Jako dwunastoletnia dziewczynka chciała wstąpić do karmelitanek, lecz nie przyjęto jej z powodu wieku. Ojciec przeznaczył ją za żonę Teodorowi de Mas, starszemu od niej o dziesięć lat prawnikowi, który sam kiedyś pragnął życia zakonnego, ale nie mógł go podjąć. Pobrali się w 1799 roku.

W szczęśliwym małżeństwie prowadziła dom i odwiedzała chorych w szpitalach. Urodziła dziewięcioro dzieci, z których kilkoro zmarło w dzieciństwie, i uczyła je modlitwy oraz hojności wobec ubogich. W czasie wojny z Napoleonem mąż poszedł walczyć, a ona z dziećmi musiała uciekać przed wojskiem. W 1816 roku Teodor zmarł; Joachima, sama wtedy ciężko chora, nie mogła być przy nim w ostatnich chwilach. Bulla kanonizacyjna przekazuje, że wówczas usłyszała od Ukrzyżowanego wezwanie, by odtąd należała tylko do Niego.

Owdowiała przeniosła się z dziećmi do Vic, do rodzinnego majątku. Przyjęła habit tercjarki franciszkańskiej, żyła skromnie i nadal posługiwała chorym. Zadbała też o przyszłość dzieci: synowi pomogła znaleźć zajęcie, córki wydała za mąż albo powierzyła krewnym i klasztorom. Kapłan Esteban Fábregas poradził jej, by założyła nową wspólnotę dla chorych i dla wychowania dziewcząt, a biskup Vic obiecał pomoc, jeśli odda ją pod opiekę Matki Bożej z Góry Karmel. 26 lutego 1826 roku Joachima rozpoczęła w swoim domu w Vic życie wspólne z pierwszymi towarzyszkami.

Siostry uczyły ubogie dziewczęta i pielęgnowały chorych w szpitalach i domach, a w Katalonii powstawały kolejne domy. W 1834 roku, w czasie wojny domowej, Joachimę uwięziono i źle potraktowano, a później musiała z siostrami uciekać do Francji, gdzie przez około trzy lata przebywała w Perpignan. Z czasem biskupi ustanowili nad zgromadzeniem dyrektora generalnego, co ograniczyło jej władzę; bulla zauważa, że sama prosiła Boga o życie w ukryciu.

W 1849 roku, odwiedzając swoje córki, cysterki w Vallbonie, doznała paraliżu połowy ciała, lecz wróciła do sił. W 1852 roku kolejne udary odebrały jej władzę w członkach i mowę. Gdy wybuchła epidemia cholery, która zabrała także kilka sióstr, ofiarowała Bogu swoje życie za innych. Zmarła na cholerę 28 sierpnia 1854 roku w publicznym szpitalu w Barcelonie, uboga wśród ubogich.

Pius XII beatyfikował ją w 1940 roku, a Jan XXIII kanonizował 12 kwietnia 1959 roku, razem ze świętym Karolem z Sezze; była to pierwsza kanonizacja jego pontyfikatu. W bulli kanonizacyjnej papież wskazał ją jako wzór dla dziewic poświęconych Bogu, dla matek rodzin i dla wdów.