Św. Jan Maria Vianney

Święty Jan Maria Vianney, nazywany proboszczem z Ars, był francuskim kapłanem, który przez ponad czterdzieści lat prowadził parafię w niewielkiej wiosce Ars niedaleko Belley. Kościół czci go jako patrona proboszczów. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 4 sierpnia.

Urodził się 8 maja 1786 roku w Dardilly koło Lyonu, w ubogiej, ale głęboko wierzącej rodzinie rolników, i jeszcze tego samego dnia został ochrzczony. Od dziecka pracował w polu i pasł zwierzęta, a modlitw nauczyła go matka. Dorastał w czasie rewolucji francuskiej, gdy wierni Kościołowi kapłani musieli się ukrywać. Do pierwszej spowiedzi przystąpił w domu, a pierwszą Komunię przyjął w stodole, podczas potajemnie odprawianej Mszy.

Jako siedemnastolatek wciąż nie umiał czytać ani pisać, a jednak poczuł powołanie do kapłaństwa. Nauka przychodziła mu z wielkim trudem. Pomogli mu kapłani, którzy dostrzegli w nim więcej niż braki w wykształceniu, przede wszystkim ks. Balley, proboszcz z Écully. Święcenia kapłańskie przyjął 13 sierpnia 1815 roku, w wieku 29 lat.

W 1818 roku został posłany do Ars, wioski liczącej 230 mieszkańców. Kościół stał się jego domem: przychodził do niego przed świtem i wychodził dopiero po wieczornym Anioł Pański. Odwiedzał chorych i rodziny, codziennie uczył katechizmu dzieci i dorosłych, odnowił kościół. Założył dom zwany Opatrznością, w którym ponad sześćdziesiąt porzuconych dziewcząt znalazło schronienie i naukę. Choć przez jego ręce przechodziły duże sumy, sam żył w skrajnym ubóstwie i niemal wszystko rozdawał.

Z czasem do Ars zaczęli przybywać penitenci z całej Francji. Ksiądz Vianney spędzał w konfesjonale nawet szesnaście godzin dziennie, a o jego parafii mówiono, że stała się „wielkim szpitalem dusz”. Pod koniec jego życia przybywało tam podobno do osiemdziesięciu tysięcy osób rocznie. Pościł i czuwał w intencji grzeszników; mówił, że daje im małą pokutę, a resztę odprawia za nich sam. Czując się niegodnym tej posługi, niejeden raz chciał opuścić parafię i żyć w samotności, ale posłuszeństwo i troska o dusze zatrzymywały go w Ars. Mawiał: „Kapłaństwo to miłość Serca Jezusowego”.

Wyczerpany pracą, zmarł w Ars 4 sierpnia 1859 roku, w wieku 73 lat. Jeszcze w ostatnich dniach życia penitenci przychodzili do jego łóżka. Jego ciało spoczywa w sanktuarium w Ars, które odwiedzają rzesze pielgrzymów.

Papież Pius X beatyfikował go 8 stycznia 1905 roku. Pius XI kanonizował go 31 maja 1925 roku, a w 1929 roku ogłosił patronem proboszczów. W setną rocznicę jego śmierci Jan XXIII poświęcił mu encyklikę Sacerdotii nostri primordia, a w 150. rocznicę Benedykt XVI ogłosił Rok Kapłański, który trwał od czerwca 2009 do czerwca 2010 roku.