Św. Jan Leonardi

Święty Jan Leonardi był włoskim kapłanem z okolic Lukki, który porzucił zawód aptekarza, aby zostać księdzem. Założył Zakon Kleryków Regularnych Matki Bożej, z polecenia Stolicy Apostolskiej reformował wspólnoty zakonne i przyczynił się do powstania dzieła misyjnego Propaganda Fide. Jego wspomnienie liturgiczne przypada 9 października.

Urodził się w 1541 roku w Diecimo niedaleko Lukki jako najmłodszy z siedmiorga dzieci. Gdy miał siedemnaście lat, ojciec posłał go do Lukki na naukę aptekarstwa. Po około dziesięciu latach Jan uzyskał prawo do otwarcia własnej apteki, lecz wtedy postanowił zrealizować zamiar, który od dawna nosił w sercu, i przygotować się do kapłaństwa. W grudniu 1571 roku przyjął święcenia kapłańskie, a w uroczystość Objawienia Pańskiego 1572 roku odprawił pierwszą Mszę świętą.

Jako kapłan zajął się przede wszystkim nauczaniem katechizmu dzieci. Jego sposób katechizowania przyniósł takie owoce, że biskup Lukki rozszerzył go na wszystkie kościoły miasta, a do pomocy Jan zgromadził świeckich w Towarzystwie Nauki Chrześcijańskiej. 1 września 1574 roku wraz z grupą młodych ludzi założył przy kościele Santa Maria della Rosa w Lukce Zgromadzenie Księży Reformowanych Najświętszej Dziewicy, nazwane później Zakonem Kleryków Regularnych Matki Bożej. Często powtarzał, że trzeba zawsze zaczynać od Chrystusa.

Nowa wspólnota spotkała się w Lukce z silnym sprzeciwem. Pod naciskiem władz Republiki Lukki, podczas jednego z pobytów Jana w Rzymie, zakazano mu powrotu do rodzinnego miasta, a dochodzenie, o które sam prosił, nie zmieniło tej sytuacji. W Rzymie spotkał św. Filipa Nereusza i zbliżył się do niego. W 1596 roku papież Klemens VIII powierzył mu reformę benedyktyńskiej kongregacji z Montevergine, a w 1601 roku Jan przeprowadził podobną reformę u wallombrozjanów. W maju 1605 roku przesłał nowo wybranemu papieżowi Pawłowi V memoriał o odnowie Kościoła, która według niego powinna zacząć się od rządzących.

Wraz z hiszpańskim prałatem Juanem Bautistą Vivesem i jezuitą Martínem de Funesem opracował w latach 1607 i 1608 projekt zgromadzenia i seminarium dla kapłanów, którzy mieli głosić wiarę ludom jeszcze jej nieznającym. Według Martyrologium Rzymskiego położył w Rzymie fundamenty pod Kolegium Rozkrzewiania Wiary. Zmarł w Rzymie 9 października 1609 roku na grypę, którą zaraził się, opiekując się chorymi podczas epidemii w dzielnicy Campitelli. Jego relikwie spoczywają w rzymskim kościele Santa Maria in Campitelli.

Pius IX beatyfikował go w 1861 roku, a Pius XI kanonizował 17 kwietnia 1938 roku, tego samego dnia co św. Andrzeja Bobolę. 8 sierpnia 2006 roku został ogłoszony patronem farmaceutów. W 2009 roku, w 400. rocznicę jego śmierci, Benedykt XVI wskazał go jako wzór dla kapłanów, a jego program streścił słowami: „Albo Chrystus, albo nic”.