Św. Jan Gabriel Perboyre

Święty Jan Gabriel Perboyre był francuskim kapłanem ze Zgromadzenia Misji, założonego przez św. Wincentego a Paulo, misjonarzem w Chinach i męczennikiem. Po niemal roku więzienia i tortur zginął w Wuchang, uduszony na krzyżu. Jego wspomnienie przypada 11 września, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 6 stycznia 1802 roku w Puech, w parafii Montgesty koło Cahors w południowej Francji, jako jedno z ośmiorga dzieci. Jego rodzina dała Kościołowi trzech misjonarzy św. Wincentego i dwie szarytki. Do niższego seminarium w Montauban trafił niemal przypadkiem: miał tylko przez pewien czas towarzyszyć młodszemu bratu Ludwikowi. Tam jednak sam odkrył powołanie. W grudniu 1818 roku wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misji.

Przez niemal dziesięć lat był wychowawcą. Uczył młodzież w diecezji Amiens, a po święceniach kapłańskich, przyjętych w 1826 roku w Paryżu, kształcił przyszłych księży diecezjalnych w seminarium w Saint-Flour. Od 1832 roku zajmował się w Paryżu formacją nowicjuszy swojego zgromadzenia. Gdy jego brat Ludwik, także członek zgromadzenia, zmarł w drodze do Chin w wieku zaledwie 24 lat, Jan Gabriel poprosił o pozwolenie, by zająć jego miejsce. Prosił też innych o modlitwę, by mógł pojechać do Chin, głosić tam Jezusa Chrystusa i umrzeć dla Niego.

W marcu 1835 roku wyruszył z Francji, a 29 sierpnia dotarł do Makau. Po ośmiu miesiącach podróży znalazł się w prowincji Henan, gdzie nauczył się języka chińskiego i odwiedzał małe wspólnoty chrześcijan. Później przeniesiono go do prowincji Hubei. Jak zaznacza Martyrologium Rzymskie, aby głosić Ewangelię, przyjął wygląd zgodny z miejscowymi zwyczajami.

W 1839 roku w Hubei wybuchło prześladowanie chrześcijan. Dnia 16 września do miejscowości, w której przebywał, nadciągnęli żołnierze. Ukrył się w pobliżu, ale jeden z katechumenów, zastraszony przez nich, wskazał jego kryjówkę. Aresztowany, stawał przed kolejnymi sądami. Bito go bambusowymi kijami, kazano mu godzinami klęczeć na żelaznych łańcuchach i wieszano go za kciuki i włosy. Za odmowę podeptania krzyża otrzymał sto dziesięć uderzeń. Nie wydał innych chrześcijan i nie wyrzekł się wiary, dlatego wicekról skazał go na śmierć przez uduszenie.

Wyrok musiał zatwierdzić cesarz. Potwierdzenie nadeszło 11 września 1840 roku i tego samego dnia Jana Gabriela wyprowadzono wraz z siedmioma przestępcami na wzgórze zwane Czerwoną Górą. Przywiązano go do pala w kształcie krzyża i uduszono sznurem. Zdrada, uwięzienie, sąd i śmierć na krzyżu upodobniły jego los do męki Chrystusa. Jego ciało przewieziono później do Francji.

Papież Leon XIII beatyfikował go w 1889 roku, a Jan Paweł II kanonizował 2 czerwca 1996 roku na placu św. Piotra. W homilii papież przypomniał, że nowy święty lubił powtarzać: „Jedno tylko jest potrzebne: Jezus Chrystus”.