Św. Jan Eudes

Święty Jan Eudes był kapłanem z Normandii, niestrudzonym misjonarzem ludowym, założycielem seminariów i dwóch zgromadzeń oraz gorliwym krzewicielem czci Najświętszych Serc Jezusa i Maryi. Kościół wspomina go 19 sierpnia, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się 14 listopada 1601 roku w wiosce Ri w Normandii, w rodzinie chłopskiej. Jako chłopiec złożył ślub czystości, a od 1615 roku uczył się w kolegium jezuitów w Caen. Gdy rodzice chcieli go ożenić, odmówił i w 1623 roku wstąpił do Oratorium założonego w Paryżu przez Piotra de Bérulle. Święcenia kapłańskie przyjął 20 grudnia 1625 roku.

Pierwsze lata kapłaństwa naznaczyła zaraza. W 1627 roku wrócił w rodzinne strony, by służyć chorym na dżumę, a gdy w 1631 roku epidemia ogarnęła Caen, opiekował się zarażonymi i udzielał im sakramentów. Aby nie zarazić współbraci, nocował w drewnianej beczce na łące. Sam ciężko zachorował i był bliski śmierci. Od 1632 roku prowadził misje ludowe w Normandii i w innych częściach Francji; według biografów wygłosił ich około stu dziesięciu. Jan Jakub Olier, założyciel sulpicjanów, nazwał go cudem swojego stulecia.

Na misjach poznał los kobiet zmuszonych do prostytucji i w 1641 roku otworzył w Caen dom dla tych, które chciały zmienić życie. Z tego dzieła wyrósł żeński Zakon Matki Bożej Miłości, zatwierdzony w 1666 roku przez Aleksandra VII, a z niego w XIX wieku siostry Dobrego Pasterza. Przekonał się też, że owoce misji szybko przemijają, gdy brakuje dobrze uformowanych kapłanów. Z bólem opuścił Oratorium i 25 marca 1643 roku założył w Caen Zgromadzenie Jezusa i Maryi, wspólnotę księży oddanych formacji duchowieństwa, nazywanych później eudystami. Otworzył tam pierwsze seminarium, a kolejne powstały między innymi w Coutances, Lisieux, Rouen, Évreux i Rennes.

Całe jego dzieło łączyła cześć dla Serca Jezusa i Serca Maryi. Ułożył ku ich czci teksty Mszy i oficjum: 8 lutego 1648 roku w katedrze w Autun po raz pierwszy obchodzono święto Serca Maryi, a w 1672 roku polecił, by we wszystkich domach zgromadzenia obchodzono święto Najświętszego Serca Jezusowego, zanim jeszcze objawienia otrzymała św. Małgorzata Maria Alacoque. Dlatego nazywa się go ojcem, doktorem i apostołem liturgicznego kultu Najświętszych Serc. Napisał wiele dzieł duchowych, wśród nich Królestwo Jezusa i Przedziwne Serce Najświętszej Matki Bożej.

Wyczerpany pracą i chorobą, złożył urząd przełożonego; jego następcę wybrano w czerwcu 1680 roku. Zmarł w Caen 19 sierpnia 1680 roku, wzywając imion Jezusa i Maryi.

Leon XIII uznał w 1903 roku heroiczność jego cnót. Pius X beatyfikował go 25 kwietnia 1909 roku, a Pius XI kanonizował 31 maja 1925 roku, w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, razem ze św. Janem Marią Vianneyem. W 1928 roku Pius XI rozszerzył jego wspomnienie na cały Kościół.