Św. Jan de Brébeuf, Izaak Jogues i Towarzysze

Święci Jan de Brébeuf, Izaak Jogues i sześciu ich towarzyszy to francuscy misjonarze, którzy w latach od 1642 do 1649 oddali życie, głosząc Ewangelię rdzennym ludom Ameryki Północnej. Sześciu było kapłanami jezuitami, dwóch pomocnikami ich misji. Kościół wspomina ich razem 19 października.

Kapłanami byli Jan de Brébeuf, Izaak Jogues, Gabriel Lalemant, Antoni Daniel, Karol Garnier i Noël Chabanel. René Goupil i Jan de La Lande nie mieli święceń: jako świeccy dobrowolnie oddali się na służbę ojcom w Nowej Francji, czyli we francuskiej wówczas Kanadzie. Goupil znał się na chirurgii i opiekował się chorymi. Papieskie akty beatyfikacji i kanonizacji wymieniają obu jako braci zakonnych Towarzystwa Jezusowego.

Jan de Brébeuf urodził się 25 marca 1593 roku w Normandii, a do jezuitów wstąpił w 1617 roku. W 1626 roku zamieszkał wśród Huronów i z przerwami spędził u nich około piętnastu lat. Nauczył się ich języka, pisał w nim książki i układał słowniki, z których korzystali inni misjonarze. Bulla kanonizacyjna nazywa go pierwszym apostołem tego ludu.

Izaak Jogues, urodzony w 1607 roku w Orleanie, przybył do Kanady w 1636 roku. W sierpniu 1642 roku jego wyprawę napadli Irokezi. Mógł uniknąć niewoli, lecz oddał się w ich ręce, aby pojmani chrześcijanie nie zostali bez kapłana. Jego i René Goupila torturowano i okaleczono im dłonie. Goupil złożył w niewoli śluby zakonne na ręce Joguesa, a 29 września 1642 roku zginął od ciosu toporem za to, że nakreślił znak krzyża na czole dziecka.

Jogues po ponad roku niewoli zdołał uciec i wrócił do Francji. Papież Urban VIII pozwolił mu odprawiać Mszę świętą mimo okaleczonych rąk. Misjonarz wrócił do Kanady, poszedł do dawnych oprawców jako poseł pokoju, a wkrótce potem wyruszył do nich ponownie, z Janem de La Lande, aby głosić im wiarę. 18 października 1646 roku został zabity toporem w osadzie Ossernenon, na terenie dzisiejszego stanu Nowy Jork. Nazajutrz zginął tam La Lande.

Pozostali zginęli na misjach wśród Huronów, w dzisiejszej kanadyjskiej prowincji Ontario, gdy ziemie te pustoszyły najazdy Irokezów. Antoni Daniel poległ 4 lipca 1648 roku u drzwi kościoła, osłaniając ucieczkę wiernych. Jan de Brébeuf został zamęczony 16 marca 1649 roku, a Gabriel Lalemant dzień później. Karol Garnier zginął 7 grudnia 1649 roku, do końca udzielając chrztu i rozgrzeszenia. Nazajutrz Noëla Chabanela zabił Huron, który porzucił wiarę.

Papież Pius XI beatyfikował ośmiu męczenników 21 czerwca 1925 roku, a 29 czerwca 1930 roku ogłosił ich świętymi, nazywając ich pierwszymi męczennikami Ameryki Północnej. Pius XII ogłosił ich w 1940 roku patronami Kanady. W 1984 roku Jan Paweł II modlił się w ich sanktuarium w Midland w Kanadzie i przypomniał, że Jan de Brébeuf marzył o Kościele w pełni katolickim i zarazem w pełni hurońskim.