Św. Jan Chrzciciel de Rossi

Święty Jan Chrzciciel de Rossi był rzymskim prezbiterem z XVIII wieku i kanonikiem kościoła Santa Maria in Cosmedin. Mimo epilepsji, z którą zmagał się od młodości, całe kapłańskie życie poświęcił ubogim, bezdomnym i chorym, a wielu rzymian szukało u niego spowiedzi. Martyrologium Rzymskie wspomina go 23 maja, w dniu jego śmierci.

Urodził się 22 lutego 1698 roku w Voltaggio niedaleko Genui, w niezamożnej, ale pobożnej rodzinie. Gdy miał około trzynastu lat, zamieszkał w Rzymie u krewnego, kapłana i kanonika kościoła Santa Maria in Cosmedin. Uczył się w Kolegium Rzymskim prowadzonym przez jezuitów, a w 1714 roku postanowił zostać kapłanem. W tym czasie wystąpiły u niego pierwsze ataki epilepsji. Teologię studiował u dominikanów. Święcenia kapłańskie przyjął 8 marca 1721 roku, a pierwszą Mszę świętą odprawił przy grobie świętego Alojzego Gonzagi w rzymskim kościele Świętego Ignacego.

Już jako student pomagał ubogim. Związał się z przytułkiem świętej Galli, nocnym schronieniem dla biedaków, robotników rolnych i przybyszów bez dachu nad głową, i wprowadził w nim czas na modlitwę oraz rozmowy z chorymi. Przy sąsiednim kościele założył Pobożną Unię Kapłanów Świeckich od świętej Galli, która miała wspierać duchownych w życiu duchowym. Obok otworzył drugi przytułek, dla bezdomnych kobiet i dziewcząt, i oddał go pod opiekę świętego Alojzego. Odwiedzał chorych w rzymskich szpitalach, a na placach w pobliżu swojego kościoła gromadził dzieci i przechodniów, by uczyć ich prawd wiary.

Po śmierci krewnego objął po nim kanonię w Santa Maria in Cosmedin. Dochody z niej rozdawał ubogim, a sam mieszkał w ciasnej izdebce na poddaszu. Z powodu choroby długo nie podejmował się słuchania spowiedzi i otrzymał to upoważnienie dopiero w 1738 roku, mając około czterdziestu lat. Odtąd konfesjonał stał się głównym miejscem jego posługi. Spędzał w nim długie godziny każdego dnia, a penitenci ustawiali się do niego w kolejkach. Zwolniono go z obowiązku wspólnej modlitwy w chórze kanoników, by mógł swobodniej oddawać się tej pracy.

Wyczerpująca praca i choroba odbierały mu siły, a w ostatnich miesiącach życia epilepsja się nasiliła. Zmarł w Rzymie 23 maja 1764 roku, w wieku 66 lat, i został pochowany w kościele Santissima Trinità dei Pellegrini.

Papież Pius IX, który wcześniej był przewodniczącym założonej przez niego unii kapłanów, beatyfikował go 13 maja 1860 roku. Leon XIII kanonizował go 8 grudnia 1881 roku w Bazylice Watykańskiej, tego samego dnia co świętego Benedykta Józefa Labre.