Św. Jakub Większy

Święty Jakub, syn Zebedeusza i brat świętego Jana Ewangelisty, był jednym z Dwunastu Apostołów i pierwszym z nich, który oddał życie za Chrystusa. Nazywa się go Większym, aby odróżnić go od drugiego apostoła o tym imieniu, Jakuba, syna Alfeusza. Kościół obchodzi święto świętego Jakuba 25 lipca.

Był rybakiem znad Jeziora Galilejskiego, tak jak jego ojciec Zebedeusz i brat Jan; według świętego Łukasza obaj bracia byli wspólnikami Szymona Piotra. Święty Marek opisuje, jak Jezus, idąc brzegiem jeziora, zobaczył ich w łodzi przy naprawianiu sieci i powołał. Zostawili wtedy ojca z najemnikami i poszli za Nim. Nie wiadomo, kiedy Jakub się urodził.

Jezus włączył go do grona Dwunastu, a jemu i Janowi nadał przydomek Boanerges, czyli synowie gromu. Razem z Piotrem i Janem Jakub należał do trzech uczniów, których Jezus zabierał ze sobą w szczególnych chwilach. Był przy wskrzeszeniu córki Jaira, na górze Przemienienia, gdzie oglądał Jego chwałę, oraz w Ogrójcu, gdzie patrzył na Jego trwogę przed męką.

Ewangelie nie ukrywają porywczości obu braci. Kiedy pewna wieś samarytańska nie przyjęła Jezusa, chcieli sprowadzić na nią ogień z nieba, lecz Jezus ich zgromił. Innym razem prosili o miejsca po Jego prawej i lewej stronie w chwale; według świętego Mateusza prośbę tę przedstawiła ich matka. Zapytani, czy mogą pić kielich, który On pije, odpowiedzieli, że mogą, a Jezus zapowiedział, że rzeczywiście go wypiją.

Po wniebowstąpieniu Jakub jest wymieniony wśród apostołów trwających na modlitwie w Wieczerniku, a według Benedykta XVI zajmował ważne miejsce w Kościele jerozolimskim. Między 41 a 44 rokiem król Herod Agryppa I, wnuk Heroda Wielkiego, prześladując Kościół, kazał zabić Jakuba mieczem. To jedyne męczeństwo apostoła opisane w Nowym Testamencie. Klemens Aleksandryjski, cytowany przez Euzebiusza z Cezarei, przekazał, że człowiek, który przyprowadził Jakuba przed sąd, poruszony jego świadectwem wyznał wiarę w Chrystusa i został ścięty razem z nim.

Późniejsza tradycja, znana co najmniej od czasów świętego Izydora z Sewilli, mówi o podróży misyjnej Jakuba do Hiszpanii, a inna o przeniesieniu tam jego ciała, do miejsca nazwanego Santiago de Compostela. Historycy od dawna spierają się o obie tradycje. Sanktuarium w Composteli od średniowiecza przyciąga pielgrzymów z całego świata, którzy wędrują drogami zwanymi Camino de Santiago; dlatego w sztuce Jakub ma laskę pielgrzyma i zwój Ewangelii. Hiszpania czci go jako swojego patrona.

Jan Paweł II przybył do Composteli w 1982 roku i stamtąd wezwał Europę, by odnalazła samą siebie i ożywiła swoje korzenie, a w 1989 roku przewodniczył tam Światowemu Dniowi Młodzieży. Benedykt XVI pielgrzymował do Composteli w Roku Świętym 2010. Święty Jakub jest czczony od czasów apostolskich, zanim istniały procesy kanonizacyjne.