Św. Izydor Oracz

Święty Izydor Oracz był rolnikiem z Madrytu, który żył w XII wieku. Łączył ciężką pracę na roli z codzienną modlitwą i dzielił się z ubogimi tym, co miał. Martyrologium Rzymskie wspomina go razem z żoną, błogosławioną Marią de la Cabeza, jako przykład pobożnego chrześcijańskiego rolnika. Jego wspomnienie przypada 15 maja.

Urodził się w Madrycie w ubogiej i pobożnej rodzinie. Dokładne daty jego życia nie są znane: tradycja podaje, że przyszedł na świat około 1070 lub 1080 roku, a zmarł około 1130 roku, choć niektóre źródła wskazują późniejszy rok śmierci. Najstarszym źródłem o nim jest kodeks przypisywany Janowi, diakonowi madryckiego kościoła św. Andrzeja, spisany w XIII wieku, długo po śmierci Izydora. Wiele opowieści o jego życiu należy do pobożnej tradycji.

Izydor pracował jako najemny robotnik rolny w majątku pod Madrytem; tradycja przekazuje imię jego pana, Juana de Vargasa. Ożenił się z Marią, którą Hiszpanie czczą jako Marię de la Cabeza. Jej dawny kult zatwierdził w 1697 roku papież Innocenty XII. Według tradycji małżonkowie mieli jednego syna, który zmarł w dzieciństwie. Choć sami byli ubodzy, dzielili się z potrzebującymi tym niewielkim, co posiadali.

Izydor nigdy nie szedł do pracy, zanim nie wysłuchał Mszy Świętej i nie pomodlił się do Boga i Matki Bożej. Inni robotnicy oskarżali go przed panem, że przez to zaniedbuje pracę. Według tradycji, którą przytacza także bulla kanonizacyjna, rozgniewany pan przyszedł na pole i zobaczył, że orzą je trzy zaprzęgi wołów: jeden prowadził Izydor, a dwa pozostałe młodzieńcy w białych szatach, którzy zniknęli, gdy się zbliżył. Pobożność ludowa widzi w nich aniołów. Opowiadano też, że w mroźną zimę rozsypał na śniegu ziarno dla głodnych gołębi, a worek mimo to pozostał pełny.

Zmarł w Madrycie około 1130 roku, po spowiedzi i przyjęciu Komunii Świętej. Pochowano go na cmentarzu. Według bulli kanonizacyjnej po około czterdziestu latach jego ciało przeniesiono do kościoła św. Andrzeja i znaleziono je wtedy nienaruszone. Przez kolejne stulecia cześć dla Izydora szerzyła się w całej Hiszpanii, a król Filip III usilnie prosił Stolicę Apostolską o jego beatyfikację.

Papież Paweł V beatyfikował go w 1619 roku. Grzegorz XV kanonizował go 12 marca 1622 roku w Bazylice Świętego Piotra, razem z Ignacym Loyolą, Franciszkiem Ksawerym, Filipem Nereuszem i Teresą od Jezusa, i ustanowił jego święto na 15 maja. Ponieważ Grzegorz XV zmarł, zanim spisano bullę kanonizacyjną, wydał ją dopiero ponad sto lat później Benedykt XIII. W 1960 roku Jan XXIII ogłosił świętego Izydora patronem wszystkich rolników Hiszpanii. Jest on także patronem Madrytu.