Św. Ignacy z Loyoli

Święty Ignacy z Loyoli był baskijskim dworzaninem i żołnierzem, który po ciężkim zranieniu nawrócił się do Boga, napisał Ćwiczenia duchowne i założył Towarzystwo Jezusowe, czyli zakon jezuitów. Kościół obchodzi jego wspomnienie 31 lipca, w rocznicę jego śmierci.

Urodził się w 1491 roku w Azpeitii w Kraju Basków jako Íñigo López de Loyola, w rodzinie szlacheckiej. Wychowywał się na dworze króla Ferdynanda Katolickiego i marzył o sławie rycerskiej, a potem służył wicekrólowi Nawarry. 20 maja 1521 roku, podczas obrony Pampeluny przed Francuzami, pocisk armatni zranił mu obie nogi; utykał do końca życia.

Podczas długiej rekonwalescencji na zamku Loyola czytał Żywot Chrystusa Ludolfa z Saksonii i Złotą legendę. Lektura ta odmieniła jego pragnienia: postanowił naśladować Chrystusa i świętych. W 1522 roku na Montserrat odbył spowiedź generalną, zawiesił miecz przy ołtarzu Maryi, czuwał przez noc i zamienił strój szlachcica na ubranie żebraka. Potem przez wiele miesięcy żył w Manresie w ubóstwie i pokucie, posługując ubogim i modląc się w grocie nad rzeką. Notatki z tego czasu stały się zalążkiem Ćwiczeń duchownych.

W 1523 roku pielgrzymował do Ziemi Świętej, lecz franciszkanie nie pozwolili mu tam zostać. Mając ponad trzydzieści lat, zaczął się uczyć w Barcelonie, a potem studiował w Alcalá, Salamance i od 1528 roku w Paryżu. Tam skupił wokół siebie pierwszych towarzyszy, wśród nich Piotra Fabera i Franciszka Ksawerego. 15 sierpnia 1534 roku na Montmartre złożyli śluby ubóstwa i czystości oraz przyrzekli udać się do Jerozolimy albo, gdyby to było niemożliwe, oddać się do dyspozycji papieża.

Wojna Wenecji z Turkami udaremniła rejs do Palestyny. Ignacy przyjął w Wenecji święcenia kapłańskie i w 1537 roku przybył z towarzyszami do Rzymu, by służyć Pawłowi III. Pierwszą Mszę świętą odprawił w noc Bożego Narodzenia 1538 roku w bazylice Matki Bożej Większej. 27 września 1540 roku papież zatwierdził nowy zakon bullą Regimini militantis Ecclesiae; jego profesi składają szczególny ślub posłuszeństwa papieżowi w sprawie misji. Ignacy został wybrany pierwszym przełożonym generalnym, a 22 kwietnia 1541 roku złożył z towarzyszami uroczyste śluby.

Do końca życia pozostał w Rzymie. Kierował szybko rosnącym zakonem, opracował jego Konstytucje, zakładał kolegia i troszczył się o ubogich, sieroty i chorych, wszystko, jak mówi Martyrologium, „na większą chwałę Bożą”. Zmarł 31 lipca 1556 roku w swojej skromnej izbie obok kaplicy Matki Bożej della Strada, wzywając imienia Jezus. Spoczywa w rzymskim kościele Il Gesù.

Paweł V beatyfikował go w 1609 roku, a Grzegorz XV kanonizował 12 marca 1622 roku, razem z Franciszkiem Ksawerym, Teresą z Ávili, Filipem Nereuszem i Izydorem Oraczem. W 1922 roku Pius XI ogłosił go niebieskim patronem wszystkich ćwiczeń duchownych.