Św. Hugon z Grenoble

Święty Hugon z Grenoble był biskupem, który przez około pół wieku odnawiał życie duchowieństwa i wiernych swojej diecezji, choć sam najchętniej zostałby mnichem. To on oddał św. Brunonowi i jego towarzyszom górską pustelnię Chartreuse, w której narodził się zakon kartuzów. Kościół wspomina go 1 kwietnia.

Urodził się około 1053 roku w Châteauneuf-sur-Isère koło Valence, w Delfinacie. Jego ojciec Odilon był rycerzem, a na starość, za radą syna, został kartuzem. Hugon po latach nauki został kanonikiem w Valence. Tam poznał go legat papieski Hugon, biskup Die, który wziął go do swojego otoczenia i włączył w dzieło reformy Kościoła.

Na synodzie w Awinionie kanonicy z Grenoble, pozbawieni pasterza, poprosili o niego jako biskupa. Miał około dwudziestu siedmiu lat, nie przyjął jeszcze święceń i długo się wzbraniał. Święcenia otrzymał od legata, a sakry biskupiej udzielił mu w 1080 roku sam papież Grzegorz VII.

W Grenoble zastał Kościół w upadku. Duchowni żenili się publicznie i handlowali tym, co święte, świeccy przywłaszczyli sobie kościoły i dziesięciny, a lud nie znał podstaw wiary. Przytłoczony ciężarem urzędu, po niespełna dwóch latach wstąpił jako mnich do opactwa La Chaise-Dieu. Po roku Grzegorz VII nakazał mu wrócić. Odtąd Hugon cierpliwie prowadził reformę: głosił kazania, długo spowiadał, godził zwaśnionych i bronił dóbr swojego Kościoła przed możnymi. W czasie głodu sprzedał złoty kielich i pierścienie, by nakarmić ubogich.

W 1084 roku przyszedł do niego mistrz Bruno z sześcioma towarzyszami, szukając miejsca na życie pustelnicze. Martyrologium Rzymskie nazywa Brunona dawnym nauczycielem Hugona. Żywot opowiada, że biskup widział wcześniej we śnie, jak Bóg buduje sobie mieszkanie na pustkowiu Chartreuse, a drogę wskazuje siedem gwiazd. Przyjął przybyszów z czcią i sam zaprowadził ich w tę górską dolinę. Tak powstała Wielka Kartuzja, kolebka zakonu kartuzów. Hugon często tam bywał i żył jak jeden z braci, aż Bruno odsyłał go do jego owiec.

Przez czterdzieści lat dokuczały mu bóle głowy i żołądka. Prosił kolejnych papieży o zwolnienie z urzędu, lecz na próżno: uważano, że nawet schorowany zdziała przykładem więcej niż ktokolwiek inny. W 1130 roku pojechał do Le Puy, by z innymi biskupami stanąć po stronie papieża Innocentego II przeciw antypapieżowi Anakletowi II. Dopiero w ostatniej chorobie, która odebrała mu pamięć do wszystkiego poza modlitwą, wybrano mu następcę, kartuza. Zmarł 1 kwietnia 1132 roku, w piątek przed Niedzielą Palmową, mając około osiemdziesięciu lat, i został pochowany w katedrze w Grenoble.

Innocenty II zaliczył go do grona świętych w 1134 roku, dwa lata po śmierci. Listem wydanym w Pizie polecił Guigonowi, przeorowi Wielkiej Kartuzji, który dobrze znał biskupa, spisać jego żywot. To do dziś główne źródło wiedzy o świętym.