Św. Hildegarda z Bingen

Święta Hildegarda z Bingen, dziewica i doktor Kościoła, była benedyktyńską ksienią znad Renu, mistyczką, teolożką, kompozytorką i autorką pism o przyrodzie. Jej wspomnienie liturgiczne przypada 17 września.

Urodziła się w 1098 roku w Bermersheim koło Alzey, w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Gdy miała osiem lat, rodzice oddali ją jako oblatkę do benedyktyńskiego opactwa Disibodenberg, gdzie powierzono ją opiece Jutty ze Sponheim, prowadzącej tam małą wspólnotę kobiet. W 1115 roku Hildegarda złożyła tam profesję zakonną, a po śmierci Jutty, w 1136 roku, siostry wybrały ją na swoją przełożoną.

Od dzieciństwa miewała wizje. Około 1141 roku zaczęła je spisywać z pomocą mnicha Volmara, swojego sekretarza i doradcy, oraz współsiostry Ryszardy ze Stade. Radziła się św. Bernarda z Clairvaux, który ją umocnił. Podczas synodu w Trewirze, zwołanego w 1147 roku, papież Eugeniusz III odczytał podyktowany przez nią tekst i pozwolił jej spisywać wizje oraz przemawiać publicznie. Tak powstało dzieło Scivias („Poznaj drogi”), a później Księga zasług życia i Księga dzieł Bożych.

Gdy do wspólnoty zgłaszało się coraz więcej kandydatek, około 1150 roku Hildegarda przeniosła się z siostrami na wzgórze Rupertsberg koło Bingen i założyła tam klasztor. W 1165 roku założyła drugi, w Eibingen, na przeciwnym brzegu Renu, i była ksienią obu. Na zaproszenie papieży Hadriana IV, a potem Aleksandra III odbywała podróże kaznodziejskie i przemawiała na placach i w katedrach, między innymi w Kolonii, Trewirze, Moguncji i Würzburgu. Wzywała duchownych do odnowy życia i sprzeciwiała się katarom.

Zachowało się około czterystu jej listów do papieży, biskupów, wspólnot zakonnych, władców i prostych ludzi. Cesarzowi Fryderykowi Barbarossie, który popierał antypapieży przeciw Aleksandrowi III, przypominała, że i on podlega sądowi Bożemu. Pisała także o przyrodzie, o chorobach i ich leczeniu, a dla swoich sióstr komponowała hymny i antyfony.

Pod koniec życia duchowni z Moguncji nałożyli na jej klasztor interdykt, ponieważ pochowano tam młodego człowieka, który wcześniej był ekskomunikowany. Hildegarda nie zgodziła się usunąć jego ciała z poświęconej ziemi, bo przed śmiercią pojednał się z Kościołem i przyjął sakramenty. Interdykt zdjęto dopiero po długich staraniach. Zmarła w Rupertsbergu 17 września 1179 roku, wśród sióstr.

Proces kanonizacyjny, podjęty w XIII wieku za Grzegorza IX i Innocentego IV, nie został ukończony, ale jej kult trwał, a Martyrologium Rzymskie wymienia ją wśród świętych. 10 maja 2012 roku Benedykt XVI rozszerzył jej kult na cały Kościół i wpisał ją do katalogu świętych w drodze kanonizacji równoważnej, a 7 października tego roku ogłosił ją, razem ze św. Janem z Ávili, doktorem Kościoła powszechnego. Od 2021 roku jej wspomnienie jest w ogólnym kalendarzu rzymskim.