Św. Herybert z Kolonii

Święty Herybert był arcybiskupem Kolonii na przełomie X i XI wieku, a wcześniej kanclerzem cesarza Ottona III. Zapamiętano go jako pasterza oddanego modlitwie, ubogim i pokojowi oraz jako założyciela opactwa w Deutz. Kościół wspomina go 16 marca.

Urodził się około 970 roku w Wormacji, w możnym rodzie; jego ojciec nosił imię Hugo. Uczył się w szkole katedralnej w Wormacji, a potem w lotaryńskim opactwie benedyktynów w Gorze. Chciał tam zostać mnichem, lecz przed złożeniem ślubów odwołano go do rodzinnego miasta, gdzie został prepozytem kapituły katedralnej, a z czasem przyjął święcenia kapłańskie.

Młody król Otton III mianował go w 994 roku kanclerzem dla Italii, a w 998 roku także dla Niemiec, i miał w nim najbliższego doradcę. W 999 roku, gdy Herybert przebywał z cesarzem w Italii, wybrano go na arcybiskupa Kolonii. Martyrologium Rzymskie zaznacza, że wybrano go wbrew jego woli. Paliusz otrzymał w Benewencie od papieża Sylwestra II. Według żywotu wszedł do Kolonii boso, w środku zimy, a w święta Bożego Narodzenia 999 roku przyjął sakrę biskupią.

W styczniu 1002 roku był przy śmierci Ottona III w Paterno i przeprowadził jego ciało przez niespokojną Italię do Akwizgranu. W drodze książę bawarski Henryk, który sięgał po koronę, zmusił go do wydania insygniów cesarskich i na krótko go uwięził. Herybert popierał wtedy innego kandydata, lecz gdy Henryk II został królem, uznał go i służył mu wiernie. Król przez lata odnosił się do niego nieufnie. Żywoty podają, że do pełnego pojednania doszło dopiero na krótko przed śmiercią arcybiskupa.

W Kolonii Herybert dał się poznać jako gorliwy kaznodzieja i opiekun potrzebujących. Dochody przeznaczał na kościoły i ubogich, a pod biskupimi szatami nosił, jak przekazano, włosiennicę. Tradycja opowiada, że w czasie wielkiej suszy poprowadził procesję błagalną z kościoła św. Seweryna do kościoła św. Pantaleona, po której spadł deszcz, dlatego bywa wzywany w prośbach o deszcz. Po śmierci Ottona III, zgodnie z ich wspólnym zamiarem, ufundował w Deutz, na drugim brzegu Renu naprzeciw Kolonii, opactwo benedyktynów.

Zmarł w Kolonii 16 marca 1021 roku i został pochowany w kościele opactwa w Deutz. Czczono go jako świętego od samego początku. Około połowy XI wieku jego żywot spisał mnich Lantbert z Deutz, a w następnym stuleciu opracował go na nowo teolog Rupert z Deutz. Dnia 30 sierpnia 1147 roku uroczyście podniesiono jego relikwie. Spoczywają one do dziś w Deutz, w relikwiarzu z XII wieku.

Herybert nie był kanonizowany w formalnym procesie. Bullę kanonizacyjną przypisywaną papieżowi Grzegorzowi VII historycy uznają dziś za falsyfikat. Jego kult jest jednak dawny, a Martyrologium Rzymskie wymienia go pod datą 16 marca. Archidiecezja kolońska obchodzi jego wspomnienie 30 sierpnia, w rocznicę podniesienia relikwii.