Św. Henryk II

Święty Henryk II był księciem Bawarii, królem niemieckim i cesarzem rzymskim. Według Martyrologium Rzymskiego razem z żoną, św. Kunegundą, starał się odnowić życie Kościoła i szerzyć wiarę, a z gorliwości misyjnej ustanowił kilka biskupstw i założył klasztory. Kościół wspomina go 13 lipca, w dniu jego śmierci.

Był synem księcia bawarskiego Henryka zwanego Kłótnikiem i burgundzkiej księżniczki Gizeli. Urodził się 6 maja, ale co do roku źródła się różnią: podaje się 973 albo 978. Kształcił się w szkole katedralnej w Hildesheimie, a następnie w Ratyzbonie pod kierunkiem biskupa św. Wolfganga. W 995 roku, po śmierci ojca, został księciem Bawarii.

Gdy w 1002 roku zmarł bez potomka cesarz Otton III, jego krewny, Henryk sięgnął po koronę i 7 czerwca tego roku przyjął w Moguncji namaszczenie i koronację na króla. W 1004 roku w Pawii koronował się na króla Italii, a 14 lutego 1014 roku papież Benedykt VIII koronował go w bazylice św. Piotra na cesarza. Był przekonany, że władzę otrzymał od Boga, i rządził twardą ręką: wiele lat spędził na wojnach z buntującymi się możnymi i z sąsiadami.

Z Bolesławem Chrobrym toczył trzy długie wojny. W 1003 roku zawarł przeciw niemu przymierze z pogańskimi Wieletami (Lucicami), za co spotkała go krytyka. Pod koniec 1008 roku św. Brunon z Kwerfurtu, misjonarz wspierany przez Bolesława, wytknął mu w liście sojusz z poganami przeciw chrześcijańskiemu władcy i wzywał go do zawarcia pokoju. Wojny zakończył dopiero pokój w Budziszynie w 1018 roku, który pozostawił Bolesławowi Łużyce i Milsko.

Opiekę nad Kościołem uważał za swój obowiązek. W 1007 roku doprowadził do utworzenia diecezji w Bambergu, hojnie ją uposażył i wzniósł tam katedrę, konsekrowaną w 1012 roku. W 1020 roku gościł w Bambergu papieża Benedykta VIII. Wspierał reformę klasztorów wychodzącą z Cluny, a jednym z jego doradców był opat św. Odylon. W 1022 roku razem z Benedyktem VIII przewodniczył synodowi w Pawii, który wystąpił przeciw konkubinatowi duchownych. Zależało mu też na tym, by w niedzielnej Mszy odmawiano Credo.

Małżeństwo Henryka i Kunegundy pozostało bezdzietne. Późniejsza tradycja głosiła, że małżonkowie za obopólną zgodą żyli w czystości, lecz historycy uważają tę opowieść za legendę. Henryk zmarł 13 lipca 1024 roku w palatium Grona koło Getyngi i został pochowany w katedrze w Bambergu.

Papież Eugeniusz III kanonizował go w 1146 roku, a Innocenty III kanonizował Kunegundę w 1200 roku. Oblaci benedyktyńscy czczą Henryka jako swojego patrona. Benedykt XVI, pisząc w 2006 roku do archidiecezji bamberskiej na jej tysiąclecie, nazwał ją diecezją św. Henryka, a jego i Kunegundę świętą parą cesarską, która ją założyła.