Św. Hemma z Gurk

Święta Hemma z Gurk była hrabiną w Karyntii, na terenie dzisiejszej Austrii, żoną i matką. Po stracie najbliższych oddała swój wielki majątek ubogim i Kościołowi, a w Gurk ufundowała klasztor. Czczona jest jako fundatorka i patronka tamtejszego Kościoła. Kościół wspomina ją 29 czerwca.

O jej życiu wiadomo niewiele. Pochodziła z możnego rodu hrabiów z Friesach i Zeltschach w Karyntii i przyszła na świat w drugiej połowie X wieku; dokładny rok jej urodzenia nie jest znany. Była spokrewniona z cesarzem Henrykiem II. Poślubiła hrabiego Wilhelma z Sanngau, krainy nad rzeką Sawinją w dzisiejszej Słowenii.

Według dekretu Stolicy Apostolskiej z 1938 roku owdowiała przed 1016 rokiem, a dwadzieścia lat później na wojnie zginął jej syn, również Wilhelm. Martyrologium Rzymskie podaje, że przez czterdzieści lat żyła jako wdowa. Okoliczności śmierci jej bliskich nie są jednak pewne, a późniejsza legenda opowiada o synach zabitych przez zbuntowanych górników. Jan Paweł II mówił w Gurk, że gwałtowna śmierć najbliższych była dla niej ciężką próbą, lecz z jej bólu nie zrodziły się ani zwątpienie, ani nienawiść: wiara przemieniła cierpienie we współczucie i pomoc ubogim.

Po śmierci syna odziedziczyła całe rozległe władztwo i ogromny majątek, który hojnie przeznaczyła na dobro ludzi i Kościoła. Za zgodą arcybiskupa Salzburga zbudowała i uposażyła dziewięć kościołów parafialnych, wznosiła też domy dla potrzebujących. W Gurk ufundowała klasztor mniszek benedyktyńskich, którego pierwszy kościół poświęcono Matce Bożej w 1042 lub 1043 roku. Postarała się także, by arcybiskup wzniósł klasztor dla mnichów w dolinie Admont. Opactwo benedyktyńskie w Admont, uposażone z jej dóbr, powstało w 1074 roku, już po jej śmierci.

Według tradycji zmarła 29 czerwca 1045 roku, choć data ta nie jest pewna. Pochowano ją w ufundowanym przez nią kościele w Gurk. Z jej dóbr arcybiskup Salzburga uposażył w 1072 roku nową diecezję Gurk, a w 1174 roku ciało Hemmy przeniesiono do krypty nowej katedry, gdzie spoczywa do dziś.

Od XIII wieku do jej grobu przybywali pielgrzymi, a w następnym stuleciu powstało oficjum liturgiczne ku jej czci. W 1466 roku cesarz Fryderyk III i szlachta Karyntii poprosili papieża Pawła II o proces kanonizacyjny; przeprowadzono go, lecz niepokoje polityczne nie pozwoliły go zakończyć. Dopiero 5 stycznia 1938 roku Pius XI zatwierdził jej kult, oddawany od niepamiętnych czasów. Dekret nazywa ją błogosławioną Hemmą, zwaną świętą, a Martyrologium Rzymskie wymienia ją wśród świętych. 25 czerwca 1988 roku Jan Paweł II przybył do Gurk jako pielgrzym i odprawił Mszę Świętą ku jej czci.