Św. Grzegorz II

Święty Grzegorz II był papieżem od 715 do 731 roku. Posłał św. Bonifacego do ludów Germanii, wspierał odnowę życia monastycznego i bronił czci świętych obrazów, gdy wystąpił przeciw nim cesarz Leon III. Kościół wspomina go 11 lutego.

Urodził się w Rzymie; roku jego urodzenia nie znamy. Liber Pontificalis, dawny zbiór żywotów papieży, podaje, że jego ojciec miał na imię Marcellus, a on sam od dzieciństwa wychowywał się w pałacu papieskim. Za papieża Sergiusza I został subdiakonem i skarbnikiem Kościoła rzymskiego, opiekował się też biblioteką. Jako diakon towarzyszył papieżowi Konstantynowi w podróży do Konstantynopola w 710 roku i odpowiadał tam na pytania cesarza Justyniana II.

Biskupem Rzymu został 19 maja 715 roku. Zaczął od naprawy murów miasta, odnawiał rzymskie bazyliki i przywracał życie w opuszczonych klasztorach. Po śmierci matki zamienił rodzinny dom w klasztor św. Agaty. Za jego zachętą Petronaks z Brescii osiadł na Monte Cassino i odbudował opactwo św. Benedykta, zniszczone niegdyś przez Longobardów.

W 716 roku przyjął w Rzymie księcia Bawarii Teodona, który zabiegał o uporządkowanie Kościoła w swoim kraju. Dwa lata później przybył do papieża anglosaski mnich Winfryd, pragnący głosić Ewangelię poganom. Grzegorz przyjął go życzliwie, nadał mu imię Bonifacy i 15 maja 719 roku powierzył mu misję wśród ludów Germanii. 30 listopada 722 roku udzielił mu święceń biskupich i listem polecił go opiece Karola Młota. Tak zaczęła się misja apostoła Niemiec.

Pontyfikat przypadł na niespokojny czas. Rzym podlegał jeszcze cesarzowi w Konstantynopolu, a Italii zagrażali Longobardowie. Gdy cesarz Leon III nałożył na Italię ciężkie podatki, papież się im sprzeciwił. Cesarscy urzędnicy nastawali na jego życie, lecz Rzymianie stanęli w jego obronie. Około 726 roku cesarz wystąpił przeciw świętym obrazom. Grzegorz odrzucił jego rozporządzenia i przestrzegał przed nimi wiernych. Kiedy jednak zbuntowana Italia chciała obwołać własnego cesarza, powstrzymał ją, licząc na nawrócenie władcy.

Od króla Longobardów Liutpranda uzyskał zwrot zajętego zamku Sutri, przekazanego jako dar dla apostołów Piotra i Pawła. Gdy król stanął z wojskiem pod Rzymem, papież wyszedł do jego obozu i skłonił go do odstąpienia od miasta. W 730 roku cesarz zmusił do ustąpienia patriarchę Konstantynopola św. Germana, a Grzegorz nie uznał jego następcy, który przyjął poglądy władcy.

Grzegorz II zmarł w lutym 731 roku, po blisko szesnastu latach pontyfikatu, i 11 lutego został pochowany w Bazylice św. Piotra. Kościół od wieków czci go jako świętego, bez formalnej kanonizacji. Martyrologium Rzymskie wspomina go jako papieża, który w trudnych czasach cesarza Leona Izauryjczyka bronił Kościoła i czci świętych obrazów oraz posłał św. Bonifacego, by głosił Ewangelię w Germanii.