Św. Germana Cousin

Święta Germana Cousin była ubogą pasterką z Pibrac, wioski w pobliżu Tuluzy na południu Francji. Przez całe krótkie życie znosiła kalectwo, chorobę i odrzucenie, a mimo to dzieliła się z ubogimi tym, co sama miała. Kościół wspomina ją 15 czerwca.

Urodziła się w Pibrac w biednej rodzinie. Rok jej urodzenia nie jest pewny: podaje się 1579 albo 1570, a Martyrologium Rzymskie mówi, że zmarła w dwudziestym drugim roku życia. Przyszła na świat z niesprawną ręką i chorowała na skrofulozę. Wcześnie straciła matkę. Szczegóły jej sytuacji rodzinnej nie są w pełni pewne. Według tradycyjnego przekazu ojciec ożenił się ponownie, a macocha traktowała dziewczynkę surowo i trzymała ją z dala od domowników, tłumacząc to obawą, że zarażą się od niej pozostałe dzieci.

Od najmłodszych lat musiała paść owce. Noce spędzała zwykle w stajni, na nędznym posłaniu. Według Martyrologium Rzymskiego od dzieciństwa wiodła życie w służbie i chorobie, a wszelkie przeciwności znosiła z mocnym duchem i pogodną twarzą.

Jej życie skupiało się wokół wiary. Kiedy tylko mogła, szła do kościoła na poranną Mszę świętą, a stado zostawiała na pastwisku pod opieką Opatrzności. Tradycja głosi, że wilki z pobliskiego lasu nigdy nie napadły na jej owce. Na dźwięk dzwonu na Anioł Pański klękała tam, gdzie akurat była. Zbierała wiejskie dzieci i mówiła im o Bogu. Choć sama miała niewiele, dzieliła się swoim chlebem z żebrakami i ubogimi.

Z jej postacią wiążą się opowieści przekazywane przez tradycję. Według jednej z nich wezbrany strumień rozstąpił się przed nią, gdy szła do kościoła. Według innej, gdy podejrzewano, że wynosi z domu chleb dla ubogich, w jej fartuchu znaleziono kwiaty, choć nie była to pora kwiatów. Mieszkańcy wsi, którzy początkowo podśmiewali się z jej pobożności, z czasem zaczęli ją szanować. Gdy domownicy chcieli w końcu przyjąć ją pod wspólny dach, wolała pozostać na swoim skromnym miejscu.

Zmarła samotnie 15 czerwca 1601 roku; rano znaleziono ją martwą na posłaniu. Pochowano ją w kościele parafialnym w Pibrac. W 1644 roku, gdy otwarto grób, by złożyć w nim kogoś z jej krewnych, ciało Germany znaleziono nienaruszone. Odtąd przy jej szczątkach modlono się o uzdrowienie, a wielu wiernych świadczyło o otrzymanych łaskach. W 1793 roku, w czasie rewolucji francuskiej, jej szczątki zostały sprofanowane i zasypane niegaszonym wapnem.

W XIX wieku podjęto na nowo starania o jej beatyfikację. Papież Pius IX ogłosił ją błogosławioną w 1854 roku, a 29 czerwca 1867 roku zaliczył ją w poczet świętych. Jest czczona jako patronka pasterzy.