Św. Gemma Galgani

Święta Gemma Galgani była młodą świecką kobietą z Lukki w Toskanii, mistyczką zapatrzoną w Mękę Chrystusa. W krótkim życiu zniosła wiele chorób i strat, a zmarła w wieku dwudziestu pięciu lat w Wielką Sobotę 1903 roku. Kościół wspomina ją 11 kwietnia.

Urodziła się 12 marca 1878 roku w Camigliano koło Lukki jako jedno z ośmiorga dzieci aptekarza Enrica Galganiego i Aurelii z domu Landi. Miesiąc później rodzina przeniosła się do Lukki. Gdy Gemma miała osiem lat, zmarła jej matka. Dziewczynka uczyła się u sióstr oblatek Ducha Świętego pod okiem ich założycielki, świętej Heleny Guerry. W 1887 roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, przyjęła Pierwszą Komunię Świętą.

Następne lata przyniosły nowe ciosy. Zmarł jej brat Gino, kleryk, a w 1897 roku ojciec, po którym rodzeństwo zostało w nędzy. Gemma mieszkała u ciotki w Camaiore, lecz gdy pojawiła się propozycja małżeństwa, wróciła do Lukki, bo chciała należeć tylko do Jezusa. Ciężko zachorowała na kręgosłup i przez wiele miesięcy leżała częściowo sparaliżowana. Czytała wtedy życiorys pasjonisty Gabriela od Matki Bożej Bolesnej. W marcu 1899 roku, po nowennie do świętej Małgorzaty Marii Alacoque, odzyskała zdrowie w sposób, który uznano za cudowny.

Pragnęła życia zakonnego, ale nie przyjęto jej do żadnego klasztoru. Prosiła o miejsce u mniszek pasjonistek w Tarquinii; na przeszkodzie stanęło słabe zdrowie, a także rozgłos wokół niezwykłych zjawisk w jej życiu. Pozostała osobą świecką, a śluby pasjonistek złożyła jedynie prywatnie.

W wigilię uroczystości Najświętszego Serca, 8 czerwca 1899 roku, otrzymała, jak zeznali świadkowie, stygmaty: rany na dłoniach, stopach i boku. Przez pewien czas otwierały się co tydzień, od czwartkowego wieczoru do piątku do godziny piętnastej. Świadkowie opowiadali też o ekstazach, w których rozmawiała z Jezusem, Maryją i Aniołem Stróżem. Nie wszyscy jej wierzyli. W obronie Gemmy stanął pasjonista ojciec Germano Ruoppolo, jej kierownik duchowy, a ona na polecenie przewodników duchowych opisała swoje przeżycia w Autobiografii, Dzienniku i listach.

W 1899 roku zaprzyjaźniła się z rodziną Gianninich z Lukki, która wkrótce przyjęła ją pod swój dach jak córkę. Cecilia Giannini stała się dla niej drugą matką. Gemma pomagała w domu, opiekowała się chorymi i wiele godzin spędzała na modlitwie. W 1902 roku zachorowała na gruźlicę. Zmarła w Lukce 11 kwietnia 1903 roku, w Wielką Sobotę.

Pius XI beatyfikował ją 14 maja 1933 roku, a Pius XII kanonizował 2 maja 1940 roku. Ogłaszając w 1931 roku heroiczność jej cnót, Stolica Apostolska zaznaczyła, że nie wydaje sądu o jej nadzwyczajnych darach. Martyrologium Rzymskie wyróżnia w niej kontemplację Męki Pańskiej i cierpliwość w znoszeniu cierpień. Ciało świętej spoczywa w Lukce, w sanktuarium przy klasztorze mniszek pasjonistek.